U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Onze "inspiratie"- 

vertrekkers:

Blauwe Pinquin

SY Duende

Puff

SY Nightfly

 

Mede Vertrekkers 2017:

SY Vagebond

Zeilboot Linde

S/Y Mar-Jolie

SY-Amante

SY De Liefde

Bojangles

Zeiljacht Tijd

S/Y Dutch

SV Thalassa

Fastus

 

Wil je op de hoogte worden gehouden van nieuwe blogs? Laat dan je mailadres achter via de contactpagina.

 

Gran Canaria: Surprise (12 november - 22 november 2017)

Gepost 2017/11/27

We willen zo snel mogelijk Tenerife verlaten omdat we de havens en ankerbaaien in het zuiden van Gran Canaria willen verkennen voor het bezoek van Anoek en Mathilde en later voor de moeder en broer van Eric. Dus op 12 november anker opgehaald en we zijn benieuwd hoe het gaat met het “acceleratie”-spook (wind). Bij het verlaten van de baai waait het al meer dan 20 knopen en dit neemt nog meer toe en zo wordt het eerste deel weer een pittig tochtje. Gelukkig zijn we voorbereid met een rif in het grootzeil en de kotterfok gezet. De wind wordt gedurende de tocht steeds minder en moeten het laatste stukje zelfs op de motor doen. Dit is typisch voor het zeilen rond de Canarische eilanden; veel wind – geen of weinig wind en deze verschillen soms op zeer kleine afstanden. Tevens zien we Gran Canaria pas liggen als we heel dichtbij zijn als gevolg van “mist”. Echter, dit is geen mist maar zand vanuit de Sahara. Dit wordt ook wel de “Calima” genoemd.CalimaCalimaJe ziet het niet alleen je ruikt het ook, de lucht is wat stoffig in tegenstelling tot de anders zo zuivere zeelucht.

Inmiddels hebben we bericht gekregen van Mathilde dat ze zelfs op een luchtbedje in de zeeziek wordt, dus een rustig ankerplekje is wel fijn. De eerste ankerplek bij Puerto de Mogan is niet geschikt, we liggen nl. lekker te rollen. Het stadje en de marina zien er wel erg gezellig uit. De volgende stop is Anfi del Mar, hier liggen we heerlijk rustig en kijken uit op een resort. Er is een heel kleine jachthaven, die bijna altijd vol ligt, voornamelijk met lokale boten. De 3e is Arguinaguin. Dit is een lokaal vissersdorpje en je ligt hier niet rustig door de vissersbootjes en ook de ferry’s. Voor degenen die van vis houden, je kan in de haven verse vis kopen. De laatste is Pasito Blanco. Bij aankomst waait het behoorlijk de hoek om bij Maspalomas, ca. 20-25 knopen, maar we hebben er heerlijk rustig gelegen. De marina is geen aanrader, er is verder niks. Het is een vakantiepark. Er staan wel wasmachines voor 4 euro per wasbeurt. Conclusie: terug naar Anfi del Mar en inkopen doen. Anfi del Mar is geen plaats maar een groot time sharing complex, zeer fraai aangelegd en opgebouwd uit natuurlijke materialen. Heel anders dan de (meeste) witte kubussen die Gran Canaria zo lelijk maken. Op loopafstand zijn wat winkels.

Yes, een appje van de dames: we zijn in Puerto Rico. Dus wij in de Maxitaxi (ons bijbootje)  om naar de afgesproken parkeerplaats te gaan. Puerto Rico ligt naast Anfi del Mar op ongeveer 5 minuten rijden. Na 2 uur rijden, komen ze er eindelijk aan onder escorte van een taxi. Er waren een aantal wegen afgesloten en de Spanjaarden geven dan geen omleiding aan. Heel handig, niet dus. Hup in de Maxitaxi met alle spullen en zo snel mogelijk aan boord. Wauw, wat hebben jullie allemaal meegenomen? Het lijkt wel Sinterklaas incl. pepernoten. Wat heerlijk en lief, dank! En dan nu borrelen. Tijdens ons afscheid in Harlingen hadden Mathilde en Alex een heerlijke champagne meegenomen om op Barbados te drinken, maar het is natuurlijk veel leuker om deze samen onderweg op te drinken, cheers! Gezellig kletsen, borrelen en eten.

Mathilde wordt aardig witjes en stilletjes. Snel de kooi in en voor de zekerheid de puts mee. Het duurt maar even of Mathilde vlucht naar buiten om de visjes te voeren, vervolgens een goede nacht gehad. Na de 1e nacht nacht heeft ze echte zeebenen en zegt zelfs: “Ik kan wel mee naar Barbados!”.  Zo snel kan het dus gaan. Na het ontbijt is het ladies day: we gaan naar de wal voor een wandeling en voor een lunch. Eric blijft aan boord. Einde van de middag weer gezellig happy hour op de Maximo en wordt het plan voor de volgende dag gemaakt: Barranco de Mogán.
De weg tussen Puerto de Mogán en het tien kilometer landinwaarts liggende Mogán voert je door de Barranco de Mogán. Dit is een heel divers dal. Onderweg passeer je één van de fraaiste windmolens van Gran Canaria: Molino de Viento. Voordat we het wisten waren we er al voorbij. Nou ja, we hebben genoeg molens in Nederland. Het is een hele mooie route en je komt ook veel racefietsers tegen. Dit is zeker de moeite waard om hier een trainingskamp/fietsvakantie te hebben. Voor ons wellicht een volgende keer.

De laatste avond gaan Anoek en Mathilde de keuken in om een lekkere maaltijd te bereiden. Wat een luxe: er wordt voor je gekookt op je eigen boot. Na nog een laatste drankje gaan we de laatste nacht in en is het de volgende dag alweer tijd voor afscheid. Meiden: bedankt voor de super gezellige dagen en tot later!

AfscheidAfscheid

La Gomera - Tenerife (13 oktober - 12 november 2017)

Gepost 2017/11/14

De trossen worden losgegooid op 30 oktober om 9 uur. Op naar onze volgende bestemming, La Gomera. We worden uitgezwaaid door Maaike Saadet, Wildeman en Blue Bird Bracelets.Vertrek La Palma foto door Emilie van Blue Bird Bracelets
Vertrek La Palma foto door Emilie van Blue Bird Bracelets Het is een dagtocht van ca. 50 mijl. Tot de zuidpunt van het eiland moeten we op de motor, dit is ca. 2 uur. We zitten nl. in de luwte van het eiland, daarna zullen we wind hebben en kunnen we de zeilen hijsen. Voor de zekerheid doen we een rif in het grootzeil. Als we bijna bij de zuidpunt zijn, zien we aan het water dat we zo wind krijgen. Ja hoor, van windkracht 1 gaan we in 1x naar windkracht 5-6 met behoorlijke golven. De weersvoorspelling gaf zoveel wind niet aan. Af en toe wordt de boot weer lekker met zout water gespoeld en ik word net geen zeeziek maar het scheelt niet veel. Bij de Canarische eilanden heb je de zogenaamde acceleratiezones, waar je als zeiler goed rekening moet houden. Wat houdt dit in? Deze acceleratie zone, ook wel venturie effect genoemd, is een zone langs bijna alle Canarische eilanden waar de wind op de vulkaanpieken botst en daardoor met dubbele kracht of meer tussen de eilanden door blaast. Het gevolg is een enorme toename in windkracht. Ook verandert de windrichting vaak. 

Maximo gaat als een speer door het water en vaart, ondanks de hoge golven bijna continue 8-9 knopen. Het is toch wel lekker als je een snel jacht hebt. Voordat we het weten zijn we in de ankerbaai in het zuidwesten bij Valle Gran Rey, een klein, toeristisch vissersdorpje, en wordt het anker er om 16:00 uur ingegooid. Fijn om weer voor anker te liggen, dit geeft een heerlijk gevoel van vrijheid. Voordat we het ankerbiertje nemen, nemen we een duik in het heldere, blauwe water en Eric checkt even het anker op de donkere zandbodem. De chill modus wordt aangezet.

Het één na kleinste eiland van de Canarische eilanden is La Gomera. Het is een wandeleiland bij uitstek,  dus we trekken de volgende dag de wandelschoenen aan en gaan vroeg uit de veren. De bus gaat nl. al om 8 uur en moeten eerst nog met de dinghy naar de wal en wandelen naar de bus. De volgende bus gaat nl. pas om 13 uur, dus deze wil je niet missen. De bus zit dan ook helemaal vol, voornamelijk met wandelaars. Het is zelfs zo erg dat een paar schoolkinderen er maar amper in kunnen en de chauffeur bij volgende haltes gewoon doorrijdt, ondanks dat er mensen staan te wachten. Staan in de bus is La Gomera hikeLa Gomera hikeer niet bij. Later blijkt ook wel waarom. De tocht is er één van haarspeldbocht na haarspeldbocht en de bus slingert zich een weg omhoog door de imposante Valle Gran Rey.  Na 1,5 uur zijn we in het Nationaal Park Garajonay  met als hoogste punt de Garajonay van 1.487m en stappen uit bij bushalte Pajaritos. Je kan hier kiezen tussen 2 opties, route 16 of 18, waarvan 18 de moeilijkste en langste. De keuze valt voor ons op 16 en gaan even lekker de zeebenen trainen. Het is een prachtige wandeling, maar de volgende keer zullen we toch voor 18 kiezen (mede op ervaring en advies van Roos en Hans van Vagebond).

Van de Canarische Eilanden is la Gomera het minst toegankelijk. In het vulkanische gesteente zijn meer dan vijftig kloven, barrancos, uitgesleten. Vanuit de dicht beboste centrale hoogvlakte op 1350 meter lopen de kloven stervormig naar zee. La Gomera wordt daarom ook wel eens vergeleken met de vorm van een gepelde mandarijn. Tussen de barrancos kan het soms behoorlijk waaien en dat merken we ook bij ons in de ankerbaai.

Vertrek La GomeraVertrek La GomeraNa een aantal dagen begint het weer te kriebelen en besluiten op 4 november om naar het volgende eiland, Tenerife, te hoppen (tochtje van 35 mijl). Ook hier krijgen we weer te maken met het venturie-effect. Op de motor langs het eiland en als we voorbij het eiland zijn, gaat de wind aan. Verwachting is een rustig tochtje met niet teveel wind, dus we hebben geen rif gezet. Zodra het zeil gehesen is, verdwijnt Eric benedendeks om de watermaker aan te zetten. Ik schrik, want de wind gaat weer naar windkracht 5-6 en roep Eric: “Je moet nu komen, 22 knopen wind!”. We zetten het zeil verder open, rif in het voorzeil, maar het gaat toch een beetje te gek, dus ook nog een rif in het grootzeil en we gaan weer heerlijk. Helaas mocht de pret niet lang duren, want na 1,5 uur gaat de wind alweer uit en kan de motor weer aan. Er zijn niet heel veel ankerbaaien op Tenerife, we hebben er wel één gevonden bij Los Cristianos. Aankomst Tenerife Los CristianonsAankomst Tenerife Los CristianonsHier liggen meer boten voor anker, dus besluiten om daar ook heen te gaan. De volgende dag komt er nog een Nederlands jacht, Thalassa met Geert en Edith, waarmee we ’s avonds nog even gezellig een borrel drinken. Los Cristianos is enorm toeristisch, veel Engelse toeristen en zij zitten om 11 uur op het terras met een halve liter bier voor € 0,95. We besluiten om Tenerife te laten voor het is. Je kan wel de vulkaan, El Teide, bezoeken. Echter, het schijnt dat je hiervoor een reservering moet maken anders kom je er niet op. Er is ook een hele mooie wandeling: de Masca-kloof afdalen. Deze gaan we de volgende keer doen.Tenerife ankerbaai Los CristianosTenerife ankerbaai Los Cristianos

In de ankerbaai hebben we wel last van swell/deining, waardoor de boot enorm ligt te rollen (schommelen), de keukenladen schuiven spontaan open, en Eric besluit om een hekanker uit te zetten. Dit is een anker achter je boot, zodat je recht op de golven blijft liggen en niet ligt te rollen. Hierdoor liggen we de dagen erna relatief rustig terwijl we andere zeiljachten als klepels heen en weer zien zwiepen. Het weer wordt elke dag nauwlettend in de gaten gehouden; we willen nl. naar ons volgende eiland hoppen. We kijken ernaar uit om naar Gran Canaria te gaan, omdat daar nog een verrassing op ons wacht. Vriendinnen Anouk en Mathilde hebben een last-minute geboekt en komen 18 november aan boord en de week erna de moeder en jongste broer van Eric. We willen nog wat ankerplekjes op Gran Canaria verkennen om te kijken waar we dan het beste kunnen liggen. We hebben er zin in!

Sunset La GomeraSunset La Gomera

La Palma: La Isla Bonita (17 oktober - 30 oktober 2017)

Gepost 2017/11/05

Let’s go: we verlaten de marina Quinta do Lorde op Madeira en gaan richting het eiland La Palma. Dit is één van de 9 Canarische eilanden en het is op vier na grootste eiland van de archipel.Canarische EilandenCanarische Eilanden

Het eerste stukje hebben we weinig wind en varen op de motor. Eric besluit om de watermaker aan te doen. De watertanks zijn nagenoeg leeg en in een haven is het water niet zo schoon, waar we liever geen water maken. Eric heeft gisteren de filters e.d. vervangen. Na een paar keer de foutmelding “system blocked” te hebben gezien op het display en de troubleshouting van de gebruiksaanwijzing te hebben gevolgd, blijft de foutmelding komen. Er zit maar heel weinig water in de watertanks en bij het opstarten gebruikt de watermaker telkens water om te spoelen uit de watertanks. Doordat we heen en weer klotsen op de golven en steeds minder water in de tanks, blijft er lucht in de watermaker komen, terwijl dit er juist uit zou moeten gaan. Ook gaat er nog een zekering stuk. O jee, en nu? Waterflesjes hebben we nog op voorraad en is voldoende voor 2 etmalen. Eric belt nog even met de dealer Rob Wink. Het blijkt dat er teveel lucht in zit en om dit eruit te krijgen, moet je spoelen met het water wat nog in de watertanks zit. Echter, deze is bijna leeg en de watermaker blijft lucht aanzuigen. We besluiten om dit op La Palma te repareren en hebben voldoende water voor deze overtocht. De afwas laten we dan even voor wat het is (hé wat vervelend).

Zodra we voorbij Madeira zijn, gaat het gelukkig waaien en maken behoorlijke snelheid. We gaan zo snel dat het lijkt, dat we veel eerder aankomen dan gepland. De weerkaarten geven echter aan dat op dag 2 de wind gaat afnemen. We hopen dat dit mee zal vallen. Helaas, dit is niet het geval en we doen er uiteindelijk 47 uur over om de 294 zeemijlen (omweg vanwege zeer weinig wind) marina Tazacorte op La Palma binnen te varen na een vrij relaxte tocht.Aankomst La PalmaAankomst La Palma We worden geholpen door de havenmeester met aanleggen, ze zijn zeer vriendelijk. We liggen nog maar net en worden verwelkomd door zeiljacht Tijd. Er liggen hier nog meer Nederlanders: Maaike Saadet, Wildeman en Mar-Jolie is onderweg evenals Amante; het wordt weer een gezellige boel. Als eerste krijgen we een mooi bericht uit Nederland: de moeder van Eric en broer komen langs op Gran Canaria! Wat een mooie verrassing. Ze komen van 24 november tot 1 december, gezellig.

Zondag 22 oktober is Femke van Mar-Jolie jarig en dit wordt gezellig gevierd met koffie en zelfgemaakte appelroomtaart. Toch bijzonder dat je dit viert zonder je vriendinnen in Nederland, maar met mede vertrekkers. ’s Avonds gaan we met de groep Nederlanders, een Belg en een Deens stel een hapje eten in een visrestaurant op het einde van de haven. Een groep van 16 man, erg gezellig en het wordt al snel laat.

De volgende dag is het de hoogste tijd om La Palma te ontdekken. Tijdens een bezoek aan de VVV in Puerto Tazacorte (vlakbij de haven en een leuk plaatsje met een aantal barretjes, restaurantjes en een strandje) ontvangen we heel veel informatie en kaarten van het eiland en komen we erachter dat je eigenlijk wel een auto nodig hebt om het eiland te ontdekken. In de marina kun je een auto huren, maar is aanzienlijk duurder. Via de luchthaven hebben we een mooie deal kunnen regelen, dus met de bus naar de luchthaven met 2x overstap komen we eindelijk 3 uur later aan op de luchthaven. Tja, je moet er wat voor over hebben en we hebben tenslotte tijd.

La Palma heeft de bijnamen la isla bonita en eiland van de eeuwige lente. Je kan er fantastisch wandelen met meer dan 1000 kilometer aan wandelpaden. La Palma is eigenlijk één grote vulkaan met als top de 2426 meter hoge Roque de los Muchachos. De kustlijn bestaat uit steile kliffen afgewisseld met kleine lavastrandjes. Het middelpunt van La Palma is de Caldera de Taburiente, een enorme vulkaankrater met een doorsnede van 10 km. Langs de vulkaan loopt de Cumbre, een steile bergketen die tot het zuiden van het eiland doorloopt. De Cumbre deelt La Palma in twee helften met verschillende weersomstandigheden. Vochtige bewolking blijft in het oosten tegen de Cumbre hangen. In het westen is het warmer en droger. In de winter is het in het westen veel natter. Veel toeristen zoeken dan juist de oostkant van La Palma op. De marina ligt aan de westkant en wij vinden deze kant ook veel mooier. We besluiten als eerste de Roque de los Muchachos te bezoeken; hier is ook een groot telescopisch centrum gevestigd. Dit vanwege de geografische ligging in de Atlantische Oceaan, en het bijzondere klimaat. Tip voor sterrenkijkers onder ons.Roque de Los MuchachosRoque de Los Muchachos Het is hier adembenemend en we zijn er stil van, wat is het hier mooi. Je kan zelf boven de wolken, de Teide op Tenerife zien liggen. Het is wel belangrijk om een heldere dag uit te kiezen en liefst zo vroeg mogelijk naar boven. Roque de los MuchachosRoque de los MuchachosWij waren er rond 10 uur en met ca. 9 graden is een een jasje wel handig. De dag wordt afgesloten met een bezoek aan de hoofdplaats Santa Cruz. Welkom terug in Spanje: alle winkels zijn ’s middags dicht, dus goed voor ons budget. Op de terugweg even langs de enige Lidl op het eiland; deze is gelukkig wel open.

Bananen en vulkanen

Vulcan de San Antonio en de Teneguía zijn twee jonge vulkanen in het zuiden van La Palma. De Teneguía vulkaan barstte recentelijk nog uit. Dat was in 1971. Dit deel karakteriseert zich nu door zwarte lavavelden en roodbruine rotsen. Het is heel bijzonder om hier de vulkaanwandeling te doen. VulkanenrouteVulkanenrouteWe komen aan in San Antonio en zien een slagboom. De man in het loket vertelt ons dat het voor 2 personen 10 euro kost om de wandeling te doen en een bezoek te brengen aan het informatiecentrum. Enigszins verbaasd kijken we elkaar aan en besluiten om een andere plek te zoeken waar we gratis kunnen wandelen. We moeten eerst 1,5 kilometer omhoog lopen en het is al behoorlijk warm. Af en toe best steil. Uiteindelijk komen we weer bij dat informatiecentrum uit. Nou, dan maar naar beneden een heel stuk. Dit is totaal 15 kilometer en we zijn denk ik ongeveer halverwege gegaan, we moeten tenslotte ook weer terug bij de auto komen. De wandeling is zeker de moeite waard.VulkanenrouteVulkanenroute

Ook de autorit naar het zuiden is erg mooi en ik heb nog nooit zoveel bananen gezien. Ongelofelijk, zoveel bananenplantages.BananenplantagesBananenplantages ’s Avonds nog een laatste drankje met Astrid en Frank van Mar-Jolie, zij vertrekken morgen naar La Gomera en we gaan hun waarschijnlijk pas weer zien in de Carieb. Bye Bye en tot later!

 

De laatste dag met de auto gaan we langs de kust richting het noorden en vervolgens naar het oosten. We nemen de toeristische route met veel steile 

Noorden La PalmaNoorden La Palmabergweggetjes. Dit neemt veel tijd in beslag en komen dan helaas niet meer toe aan een wandeling. Snel terug naar de haven want Vagebond komt eraan. Wat leuk om Roos en Hans weer te zien. ’s Avonds wordt uitgebreid geborreld bij Linde aan boord samen met Tijd en Vagebond. Gestart wordt met een biertje en wijntje, maar even later komt de homemade mojito op tafel. Erg lekker. Voordat we het weten is het 23 uur en hoogste tijd om naar bed te gaan.

En zo vliegen de dagen voorbij. Voordat we maandag naar La Gomera gaan, moeten we

MastklusjeMastklusjenog de nodige boodschappen doen, wasjes draaien, klusjes op de boot (de mast in) en de boot weer verder klaar maken.


Een appje van Roos: zondag vanaf 17 uur verjaardagsfeestje bij haar ouders in het appartement in het dorp. Daar zijn we natuurlijk bij. Samen met Linde, Tijd, Maaike Saadet pakken we de bus naar het dorp. Het voelt net als een schoolreisje. We komen aan in het dorp en Roos haalt ons op bij het plein en ze wordt al gelijk toegezongen. De stemming zit er goed in. Het wordt een hele gezellige avond met een heerlijk hapje en drankje. Gisteren is de wintertijd ingegaan in Nederland en dit weekend is ook de start van het Olympische schaatsseizoen in Thialf gestart. Dit voelt toch wel heel vreemd met 30 graden en zon.

Vertrek La Palma (foto door Emilie van Blue Bird Bracelets)Vertrek La Palma (foto door Emilie van Blue Bird Bracelets)

PS: klik hier voor een heerlijk recept spaghetti met garnalen en rucola

Madeira (6 oktober - 17 oktober 2017)

Gepost 2017/10/20

 

Madeira ligt ca. 25 mijl van Porto Santo en is in een halve dag te bezeilen. Aankomst Madeire - foto door TijdAankomst Madeire - foto door TijdWe hebben heerlijk weer en een prima tocht. Bij aankomst op Madeira, marina Quinta do Lorde, word je naar binnen begeleid door de havenmeester in zijn dinghy (rubberboot) en we worden verwelkomd door Mar-Jolie, ook Tijd is vandaag gearriveerd. Een gezellige borrel bij Mar-Jolie wordt afgesloten met een pizza in het Marina Café. De volgende dag gaan we ons voorbereiden op het bezoek van Annemiek en Lisa en besluiten om een auto te huren op de luchthaven. Dit kan ook in de marina, maar via internet een auto bij Avis huren op de luchthaven is toch nog een stukje goedkoper. We hebben een (bijna nieuwe) Renault Clio voor 7 dagen voor 125 euro. Prima deal. Morgen komen ze al om 8:10 uur aan, dus vroeg uit de veren.Aankomst Annemiek en Lisa
Aankomst Annemiek en Lisa

Voordat we het weten, zitten we aan de koffie met homemade appeltaart op de Maximo en worden we beladen met bestellingen die we hadden gedaan, een laptop die gerepareerd is, maar ook verrast met lekkere Hollandse dingen, zoals, hagelslag, dropjes, stroopwafels, appelstroop, pindakaas en pepernoten.  Het lijkt wel Sinterklaas als we alles aan het uitpakken zijn. Heerlijk! We besluiten om vandaag lekker relaxed te doen. De marina ligt bij een resort en mogen ook gebruik maken van het zwembad, dus we gaan lekker naar het zwembad. Bij het happy hour wordt lekker bijgekletst, de plannen voor de komende dagen gemaakt en gaan we het bloemeneiland verkennen.Net Sinterklaas met hagelslag, pindakaas, pepernoten...Net Sinterklaas met hagelslag, pindakaas, pepernoten...

De meeste toeristen komen naar Madeira voor de prachtige natuur en de mooie wandelpaden. De vele bloemen op het heuvelachtige eiland zorgen voor een prachtig decor. Om de mooie bloemen te zien, kun je Madeira het beste in het voorjaar bezoeken. De levadas/aquaducten die de Portugezen aanlegden om water van de ene kust naar de andere kust te exporteren door de bergen vormen nu het decor van prachtige wandelpaden. Het noordwesten van Madeira is namelijk erg nat, en warm terwijl het droge zuidoosten de meeste landbouwgrond had.

Op dag 1 gaan we richting Santana, ligt ten noorden van de hoofdstad Funchal en staat bekend om zijn driehoekvormige rietgedekte huisjes. We nemen de toeristische route en is echt prachtig. In de marina was het 23 graden met zon, heerlijk. Bovenin was het bewolkt en 16 graden. Nu begrijpen we ook waarom wordt geadviseerd om een jas mee te nemen. Voordat we het wisten rijden we ook Santana alweer uit en valt dus beetje tegen. Inmiddels is het lunchtijd en we zoeken een leuke plek met uitzicht. Dit hebben we gevonden en wat voor plek. Een klein restaurantje hoog op een berg, met een prachtig uitzicht over de oceaan. Lunch with a view
Lunch with a view Het vlees wordt hier op een houten spies (lijkt op verse wilgentakken) geregen en daarna op een houtvuur geroosterd. Na een korte wandeling gaan we onze tocht vervolgen naar de stad Funchal. Eerst gaan we op zoek naar een postkantoor om de Iridium Go/satelliet te versturen naar Miami. Inmiddels is het alweer laat en besluiten om terug te gaan en een andere dag naar Funchal te gaan. Het rijden door het schitterende, afwisselende bergachtige landschap met zijn bochtige wegen kost erg veel tijd.

De volgende dag gaan we een route volgen vanaf Funchal naar Porto Moniz. Porto Moniz natuurzwembadenPorto Moniz natuurzwembadenDit ligt in het noordwesten van het eiland en is bekend om zijn natuurlijke zwembaden die in de zee zijn gevormd. Het weer is niet heel mooi, dus een duik wordt overgeslagen. Op de heen weg, is halverwege, de weg afgesloten. Dit had ik als navigator kunnen weten, stond nl. op de kaart dat deze weg al langere tijd afgesloten is vanwege een aardverschuiving. Omdraaien en de route bovenlangs vervolgen via de grotten van São Vicente. Je kan de grotten bezoeken onder begeleiding van een gids. De wandeling duurt ca. 30 minuten. De grotten zijn het resultaat van een vulkaanuitbarsting van duizenden jaren geleden en zijn eigenlijk tunnels gevormd door stollend lava.Grotten Sao VicenteGrotten Sao Vicente In de tunnels zijn nog duidelijk de lavastromen te zien. Zeer bijzonder. Er is een klein museum verbonden aan deze grotten en er wordt wat informatie verschaft middels een 3D film en over het ontstaan van Madeira. Het is zeker de moeite waard om hier even te stoppen voor een bezichtiging. Vanaf Porto Moniz wordt nog een wandelstop ingelast. Echt prachtig!hikinghiking

Een laatste stop voor vandaag wordt gemaakt bij Cabo Girão. Dit ligt aan de zuidkust van Madeira en is een klif van 589 meter hoog. Het wordt wel eens de hoogste klif van Europa (en de op één na hoogste ter wereld) genoemd, hoewel er in werkelijkheid zes Europese kliffen nog hoger zijn. Dat doet echter niet af aan het wonderschone, panoramische uitzicht dat je hier hebt over de Atlantische Oceaan, Câmara de Lobos en de hoofdstad Funchal. Extra spectaculair is dit uitkijkpunt echter vanwege de glazen vloer op het uitkijkplatform. Mensen met hoogtevrees zullen hier ongetwijfeld niet blij van worden, maar ook zonder hoogtevrees kost het al moeite om naar je voeten, en het uitzicht daaronder, te kijken.Hiking Madeira OostHiking Madeira Oost

Cabo GiraoCabo Girao

 

 

Op naar huis, het is weer de hoogste tijd voor een happy hour en lekker eten. We spreken af dat we morgen wat rustiger aan doen en ook lekker ’s middags naar het zwembad gaan. ’s Morgens gaan we naar Funchal, eerst voor Lisa shoppen en daarna naar de bekende Mercado dos Lavradores. Dit is een vers markt met groente, fruit, vis en bloemen. Al snel wordt je de kraampjes ingelokt met het proeven van bijzondere vruchten en voordat Annemiek het weet, heeft ze een tasje met heerlijk fruit. Echter, bij de kassa werd ze verrast door de best wel forse prijs, maar mocht de pret niet drukken. Funchal versmarkt
Funchal versmarkt Na nog een korte stadswandeling met een terrasje besluiten we om de drukke stad in te ruilen voor het zwembad. Oei, de tijd vliegt wel heel snel. Morgen is de laatste dag en ik moet nog even niet denken aan het afscheid. We gaan nog voor een laatste tripje dichtbij de marina, ten noordoosten van Madeira: een wandeling door een heel bijzonder vulkanisch landschap. Bij de start zien we veel mensen erg bezweet en met hoofden als tomaten terugkomen. We hebben nog nergens last van, maar na een uurtje begrijpen we wel waarom. Het is wandeling met veel hoogteverschillen en het is drukkend warm. Snel weer afkoelen in het zwembad en opmaken voor het laatste happy hour van deze week samen. Annemiek en Lisa trakteren ons op een etentje in de marina en daarna vroeg naar bed, want we moeten om 8 uur vertrekken naar de luchthaven.

De volgende ochtend zijn we keurig op tijd op het vliegveld en met een lach en een traan nemen we afscheid. Bedankt Annemiek en Lisa voor de super gezellige week!Afscheid Afscheid

De rest van de dag staat in het teken van boodschappen doen (we hebben de huurauto tenslotte nog) en daarna het inleveren ervan. Vervolgens weer met de bus van het vliegveld naar de Marina. Overigens is de busreis geen straf, want deze rijdt via de kleine bochtige wegen en dorpjes in plaats van over de snelweg (met zijn vele tunnels, want die zijn er heel veel op Madeira).

Eric heeft de afgelopen dagen het weer nauwlettend in de gaten gehouden want we willen eigenlijk zo snel mogelijk door naar de Canarische eilanden. Het weer lijkt echter wat van slag en is zeer veranderlijk als gevolg en onder invloed van orkaan Ophelia. De gebruikelijke noordoostelijke wind is zoek en de weersverwachting verandert voortdurend. In eerste instantie lijkt het erop dat we nog wel een week op Madeira zullen blijven, maar plotseling verandert het weer en lijkt er al vanaf maandag vertrokken te kunnen worden. Ik vind dit wat te snel en we besluiten dinsdagochtend te vertrekken. Maaike-Saadet en het Deense jacht Loa vertrekken al wel richting La Palma. Helaas is de maandag een regendag (nasleep van de orkaan) en we maken onze tijd nuttig met een laatste was (die natuurlijk niet droog te krijgen is) en het bijwerken van onze laptops, telefoons en Ipads. Het aantal te verwerken updates nam de laatste tijd schrikbarende vormen aan en we nemen even de tijd om in de internetruimte van de Marina alle apparaten weer te updaten.

Dinsdag 17 oktober gaan we vertrekken naar La Palma, dit is een tocht van 2 etmalen.

 

MadeiraMadeira

Porto Santo (29 september - 6 oktober 2017)

Gepost 2017/10/16

Bij aankomst in Porto Santo op 29 september hadden we een heel mooi bericht: mijn zus Annemiek en nichtje Lisa hebben een ticket geboekt naar Madeira op 8 oktober. Wauw, wat een verrassing en ik kan niet wachten om hun weer te zien.

Eerst nog even Porto Santo verkennen. We liggen voor anker voor de haven, maar vanwege de swell/deining besluiten we om in de marina aan een mooring/meerboei te gaan liggen. We liggen net en ook zeiljacht Tijd arriveert in Porto Santo. Zeiljacht Mar-Jolie is onderweg en verwachten we maandagochtend. We proberen nog even contact te maken met ze via onze Iridium Go/satelliet. Oh nee, hij doet raar en hoe kan dit? De hele tocht hierheen deed hij het goed en konden we heel makkelijk de weerberichten binnen halen. Morgen maar weer proberen.

Eerst maar even inchecken in de marina en daarna gaan we Porto Santo verkennen. Lekker de wal op na 5 dagen op zee.

Samen met Madeira en de onbewoonde eilanden Salvagens en Desertas, maakt Porto Santo deel uit van de Madeira Archipel met vulkanische oorsprong. Porto Santo ligt midden in de Atlantische Oceaan en is 11km lang en 6 km breed. Er wonen nauwelijks 5000 inwoners en ligt 50 km ten noorden van Madeira.Beach Porto SantoBeach Porto Santo

Men noemt Porto Santo ook wel het Gouden Eiland vanwege de lichtbruine kleur van golvende landschap. Het hoogste punt, de Pico de Facho is 507 meter. Zijn 9 km lang zandstrand en het subtropische klimaat maken van Porto Santo een paradijs voor liefhebbers van zon, zee en strand. Hoewel Porto Santo niet ver ligt van Madeira en eveneens van vulkanische oorsprong is, zijn beide eilanden enorm verschillend.

Tijd voor een wandeling. Het lange zandstrand hebben we afgewandeld; dit Wandeling Porto SantoWandeling Porto Santowas een goede work-out. We hebben 2 dagen spierpijn gehad. Verder gaan we lekker bijkomen op Porto Santo en wat voorbereiden voor Madeira. We ontmoeten ook nog een Nederlands stel van zeiljacht Rings, Agnes en Rob. We hebben hun nog niet eerder getroffen en hebben gezellig even een borrel met hun gedronken. Zij vertrekken een paar dagen later naar de Canarische Eilanden: Isla Gracioza. Dit eiland ligt boven Lanzarote.

In Portugal hebben ze veel nationale feestdagen en dit is iets om mee rekening te houden. Op zulke dagen is namelijk veel gesloten. Zo stonden we voor een dichte deur bij het museum van Columbus. Het 15e-eeuwse huis waar Christoffel Columbus zou hebben gewoond, is nu een museum. Hier worden portretten van Columbus en kaarten met de verschillende routes die hij aflegde tentoongesteld. En hoe is hij hier verzeild geraakt? De gouverneur van het eiland,  Bartolomeu Perestrelo, had een mooie dochter. Christoffel Columbus trouwde met haar en bereidde hier zijn grote ontdekkingsreis naar Amerika voor.

De volgende dag gaan we vertrekken naar Madeira en hebben dus helaas geen gelegenheid meer om het te bezoeken. Van de bemanning van Tijd en Mar-Jolie hebben we begrepen dat het zeker een bezoekje waard is. Nog even de laatste boodschappen doen en naar de wasserette in de haven, deze is tenslotte gratis, dus daar moet je dan gelijk gebruik van maken. Echter, dit doen meer met het gevolg dat er een rij is en je een hele dag met een aantal wassen bezig bent. Er is namelijk maar één wasmachine. Ach, we hebben voldoende tijd, dus maar even niet stressen.

Na nog een aantal testen met de Iridium Go/satelliet komen we erachter dat deze defect is en retour moet worden gestuurd voor reparatie. De dealer in Nederland, Satpower in Lelystad, is helaas onbereikbaar en blijft onbereikbaar. Reageert niet op telefoon, mail etc. en dit brengt heel wat frustraties met zich mee. Bij de aankoop ging dit ook al niet soepel, dus mocht je een Iridium Go aanschaffen, doe dit dan niet via deze dealer. Uiteindelijk hebben we via Engeland contact gekregen met een bedrijf in Amerika en moeten we het apparaat opsturen. Dit gaan we vanaf Madeira doen en hopen dat we deze eind november weer retour hebben voor de grote Atlantische Oversteek. Op vrijdag 6 oktober is het zover, we vertrekken naar Madeira. Op de valreep ontmoeten we nog Jannie en Jacco van Maaike Saadet. We hadden ze al op de vertrekkersdag in Enkhuizen ontmoet en in Spanje een aantal keren op de AIS gezien, maar elkaar nog niet weer ontmoet. Zij blijven nog een paar dagen op Porto Santo en we spreken af op Madeira samen een borrel te doen,  gezellig! We gooien de trossen los en vertrekken naar Madeira. Nog 2 nachtjes slapen en dan zijn Annemiek en Lisa er!Beach view Porto SantoBeach view Porto Santo

Lees de rest van deze post »

Wat een bijzondere overtocht van de Algarve naar Porto Santo-Madeira

Gepost 2017/10/01

Na de laatste proviandering en meerdere maaltijden gekookt te hebben voor onderweg, vertrekken we zondagavond 24 september om 18:00 uur uit Olhao/Faro. Ik ben niet helemaal fit, beetje gespannen,  maar verlang ernaar om naar onze volgende bestemming te gaan: Porto Santo. Dit is een eilandje voor Madeira. Dit wordt onze langste tocht tot nu toe, nl. 4-5 nachten op zee en dit vind ik zeker heel erg spannend. We hebben een mooi weergat volgens de weersvoorspelling met niet teveel wind, in het begin hoge golven, maar na een dag zal dit afnemen, dus let’s go. Het enige wat beter had gekund is een gebied zonder wind dat ons de weg verspert op de route. De routering beveelt ons dan ook een route aan waarin we eerst pal zuid varen en daarna gijpen naar het westen. Dit betekent een veel langere route, maar wel één waarin we minder hoeven motoren.

We hebben al warm gegeten, dus we kunnen ons relaxed klaar maken voor de nacht en overleggen over ons nachtwachtsysteem. Wat voor afspraak we ook gemaakt hebben, het komt niet helemaal uit. Als Eric mag slapen, gaat dat niet goed. Na een uurtje komt hij alweer boven en zegt: “Ga jij maar slapen, mij lukt het nog niet”. Het is duidelijk dat we in een ritme moeten komen. Ervaringsdeskundigen geven aan dat het inslingeren 3 dagen duurt, pfff. Ook gaat het slapen met mij niet helemaal goed en voel me steeds meer een beetje katterig en uiteindelijk word ik zeeziek. Gelukkig hoefde ik slechts 1 x de visjes te voeren. Ellendig voel ik mij en denk: “Dit is nog maar 5 dagen, de grote oversteek is 2-3 weken, dit wil ik niet.” Na een nachtje gaat het gelukkig beter en ebt dat gevoel weg. Na een wat ruiger begin met hoge golven en redelijk wat wind wordt het heerlijk rustig op zee, weinig scheepvaart en de nachtwacht is dan ook rustig. Eric is nog steeds op tonijn jacht voor de eerste keer sushi aan boord en de hengel wordt dan ook uitgegooid op dinsdag. “Eric, we hebben beet!” roep ik terwijl Eric een powernap aan het doen is. Binnen 3 sec staat Eric buiten en begint met de battle om de vis binnen te halen. Wat zou het zijn? Het is zeker een grote vis, de lijn rolt wel 300 meter uit en we gaan 7,5 knopen door het water. De snelheid moet uit de boot gehaald worden om de vis binnen te halen en te voorkomen dat de lijn breekt of de volledige lijn opraakt, dus koers richting de wind aanpassen en de zeilen meer open. Het valt nog niet mee om de snelheid uit de boot te halen en er staan ook nog eens hele hoge golven. “Wauw, het is een grote mahi mahi”, zegt Eric. Het is een hele klus om deze vis van 1 meter aan boord te krijgen. Eric moet daarvoor op zijn buik gaan liggen en probeert het beest bij kop en staart te pakken. Het is gelukt en na zeker een uur na aanbeet is de vis netjes schoongemaakt,  gefileerd en de kuip weer schoongemaakt van het gevecht. Verdere details zullen we jullie besparen. Eric heeft een stukje van de vis lekker gebakken, echter, ik ben nog steeds niet lekker en moet helaas dit smakelijke hapje aan me voorbij laten gaan. De rest van de vis gaat in moten en geseald de koelkast in voor een later moment. Een vacuümapparaat is ideaal om mee te nemen aan boord; zo kan je alles veel langer gekoeld bewaren.

 Na 2 nachten loopt het wachtsysteem op rolletjes. Het weer is ook perfect met weinig wind en minimale golven. Helaas sunrisesunrisezakt het windstilte gebied nog wat verder naar het zuiden waardoor we er toch nog mee te sunsetsunsetmaken krijgen. Hierdoor gaat onze tocht wel langer duren dan voorspeld is, maar een comfortabele tocht is ook heel veel waard. We konden zelfs ontbijten en dineren aan tafel in de kuip tijdens het zeilen. En het slapen gaat ook veel makkelijker als de boot niet voortdurend schuin gaat, de geluiden van klotsende, borrelende en gorgelende golven langs de romp van het schip je uit je slaap houden .

De tocht is zo bijzonder: een mahi mahi gevangen, een vliegende vis op het dek, zeeschildpadden gespot, dolfijnen bij de boot gehad en de laatste 2 dagen is de oceaan een spiegel, het is ongelofelijk mooi! Het is bijna niet te beschrijven hoe blauwer dan blauw de oceaan is. Indigo blauw met zonnestralen weerkaatsend in de donkere diepte. De oceaan is hier zo’n windstiltewindstiltevier kilometer diep, maar even niet aan denken. Maar zo kan de oceaan dus ook zijn. Het is bijzonder wat dit met je doet. Lekker beetje mijmeren in de golven en nadenken wat er allemaal gebeurd is de laatste jaren. Op dit soort momenten moet ik vaak denken aan mijn lieve moeder, die helaas vorig jaar in maart is overleden. Iedereen beleeft zo’n tocht op zijn eigen manier.

Het einde van de tocht komt in zicht, nog 100 mijl en verwachting is dat we vrijdagochtend vroeg aankomen op Porto Santo. Wat een heerlijk vooruitzicht en wat verlang ik ernaar om weer lekker rustig voor anker te liggen en aan land te kunnen. Vrijdagochtend, na nog wat vertraagd te hebben om niet in het donker aan te komen, zijn we er om 8 uur. Na 5 nachten op zee, 108 uren en 573 nautische mijlen gevaren te hebben. Het eerste wat we doen is de telefoon aan en we zijn weer online en connected met de wereld!

Deze speciale happy hour wordt gevierd met champagne, cheers! 

 

Porto SantoPorto Santo

 

Lees de rest van deze post »

Algarve 6 september - 24 september 2017

Gepost 2017/09/24

Na de eerste 2 nachten in de Algarve halen we in Sagres het anker op samen met Vagebond en Ushuaia. We zetten koers richting Portimão, ca. 25 mijl. Vagebond gaat naar Alvor (lagune) voorbij Lagos. Vanwege de ondiepte in deze lagune besluiten we om naar Portimão te gaan. Dit ligt iets verder. De wind is eerst nog stevig (ca 25 knopen) en we vertrekken dan ook met een rif in het grootzeil. Deze kan er na een uurtje wel uit, want de wind zakt steeds verder in en uiteindelijk kabbelen we onder een stralende zon langs de Portugese kust. De kust ziet er prachtig uit en het is genieten om zo langs de kust te zeilen. Het landschap is zeer gevarieerd. Aan deze westkant van Faro zijn er vele rotsformaties met kleine strandjes. Ten oosten van Faro tref je de lagunes aan met kilometerslange zandstranden. Het is ca. 25-30 graden, dit is echt zomervakantie! We hebben ook met elkaar afgesproken, dat we in de Algarve een paar weken lekker gaan relaxen. Portimão strandPortimão strand

Bij aankomst in Portimão kun je direct rechts in de baai ankeren en dit doen we dan ook naast de Ushuaia. Het is een hele gezellige baai met genoeg ruimte om te ankeren. Aan de ene kant hebben we zicht op de moderne en zeer toeristische stranden van Portimao en aan de andere kant (waar we dichterbij liggen) een prachtig strandje met rotsformaties en een authentiek vissersdorpje. Om ca. 16:00 uur liggen we achter het anker en nodigen Huub en Stella uit van de Ushuaia voor een happy hour. Het happy hour werden hours en we besluiten om een pizza te bakken en zo werd het een super gezellige avond.

De volgende dag gaan we Portimão verkennen. Portimão, gelegen in het estuarium van de rivier Rio Arade, is bekend om zijn prachtige uitgestrekte zandstranden. Portimão is van oudsher een visserstadje dat een grote bloei kende in de 19e en 20ste eeuw met de opkomst van de conservenindustrie en het toerisme. Dit is ook terug te zien in het centrum. Echter, we hebben deze weken geen zin om cultureel te doen en gaan lekker langs het strand wandelen waar je veel terrasjes en restaurantjes hebt. Mocht je zin hebben in bitterballen: er zit ook een terrasje tussen waar een Nederlandse uitbater dit op de kaart heeft staan.

Aan de andere kant van de baai is een heel leuk klein, authentiek, typisch Portugees vissersdorpje, Ferragudo. Dit is zeker de moeite waard om een bezoek te brengen en je kan er heerlijk verse vis eten bij restaurant Sueste. Je kan zelf de vis uitkiezen en deze wordt buiten voor het restaurant gegrild. Wat een verwennerij, bedankt Huub en Stella!

De tijd vliegt voorbij in Portimão. Ook komt Vagebond nog een avondje langs en hebben heerlijk bijgepraat en geborreld. Na de Algarve gaan onze wegen scheiden: zij gaan naar Marokko en wij naar Madeira. Gelukkig duurt dit nog even. Na 6 dagen hebben we Portimão wel gezien en vetrekken naar onze laatste bestemming in de Algarve: Olhao bij Faro. Dit is een waddengebied, dat bij vloed overstroomt. Het lijkt wel op Vlieland, super mooi. We liggen tussen Ilha de Culatra en Olhao in. Ilha de Culatra is een vissersdorpje en je weet niet wat je ziet. Het is klein, nauwelijks bebouwd en er zijn geen geasfalteerde wegen, het is eigenlijk één grote zandbak. Het enige gemotoriseerde vervoer op het eiland is een aantal tractoren. We komen met zonsondergang aan en gaan lekker vroeg naar bed. Ilha de Culhatra
Ilha de Culhatra

De volgende dag worden we wakker en kijken de baai in. Wat veel Nederlandse vlaggen. Er zijn ca. 10 Nederlandse boten. Eerst moet er wat onderhoud gepleegd worden aan de dinghy. De laatste tijd wordt de Maxitaxi toch weer wat zacht, dus op zoek naar het lek. Eric heeft het snel gevonden en de plakker van het oude lek moet opnieuw worden geplakt. De buurman van zeiljacht Bull komt even inspecteren of het allemaal goed gaat en na een korte kennismaking komen we er achter, dat we bijna buren zijn in Leeuwarden. Zij wonen 200 meter verderop boven Fire café. Hoe toevallig is dat? Achter ons ligt ook nog een groene Contest, de Luna Verde. Mathias en Christina komen in hun dinghy even langs als ze van de vismarkt in Olhao komen. De volgende dag worden we samen met de Bull uitgenodigd voor koffie met gebak, zij vertrekken namelijk richting Marokko. De Luna Verde kennen we van hun blog en verhalen. Zij hebben een aantal jaren geleden al eens een rondje wereld gedaan en voeren veel op met de Seaquest uit Leeuwarden.

Het is erg gezellig in de baai en hoogste tijd om met z’n allen een drankje te doen op Ilha de Culatra. Naast de vertrekkers, zitten er ook terugkomers en rondreizigers tussen. Erg leuk om met elkaar bij te kletsen en ervaringen uit te wisselen. De avond vliegt voorbij en voordat we het weten is het al donker. Oeps ankerlichtje niet aan, dus in het donker op zoek naar je boot. Gelukkig gaat dit goed. Ik ben helemaal koud geworden en verlang naar een warme douche. Na ca. 2 dagen ankeren is het Ilha de Culatra
Ilha de Culatra warme water uit de boiler meestal wel op. Dus het wordt een koude douche, brrr. Daarna lekker in een schoon bed. Ik ben ’s middags met Roos van de Vagebond naar het dorpje geweest op zoek naar een wasserette. Zoals je leest, is het niet alleen een vakantieparadijs en moet er ook wel wat voor gedaan worden. Dit hebben we er uiteraard graag voor over.

Wasserette PortimaoWasserette Portimao

Als je naar Olhao met je dinghy gaat, kan dit voor 3 uur hoog water en na 3 uur hoog water. Anders is het nl. te ondiep en moet je lopen over de zandbank met je dinghy en dat is geen pretje. Binnen deze tijd moeten we naar Faro met de trein met een specifiek doel: een postpakket ophalen. We gaan even testen hoe snel de Portugese PTT werkt. Er zijn 2 balies open en er staan ca. 20 mensen in de rij. Uiteindelijk worden we ook nog doorverwezen van balie 1 naar balie 2 en weer vice versa om na 1,5 uur uiteindelijk blij met het pakketje onder de arm weer het postkantoor te kunnen verlaten. Snel naar de trein om weer op tijd naar de boot te gaan met de dinghy. We hebben het gelukkig gehaald.

En dan is het zover: afscheid nemen van Vagebond en andere boten die naar Marokko gaan. Het begint ook bij ons te kriebelen om naar Madeira te gaan, het weer ziet er goed uit. Laatste proviandering ophalen in Olhao, afscheid nemen van Ushuaia onder het genot van een wijntje en een heerlijke lunch met super verse vis, garnalen en schaaldieren. Dank Huub en Stella en tot later!

De eerste stop is een eilandje vlak voor Madeira: Porto Santo. De afstand is hemelsbreed ca. 480 nautische mijlen (ca 900 km), maar dat zal in de praktijk wel wat meer worden. We vertrekken zondag 24 september rond 18:00 uur en ETA donderdag 28 september 2017. We zouden liever in de ochtend vertrekken, want dan zouden we waarschijnlijk een nacht minder op zee doorbrengen, maar omdat de wind pas na 17:00 uur opsteekt en we geen zin hebben in een hele dag motoren, wordt het dus rond 18:00 uur.

 

Sunset OlhaoSunset Olhao

Lees de rest van deze post »

Cascais/Lissabon - Algarve

Gepost 2017/09/17

Het anker halen we op om 15:00 uur op 5 september en het waait inmiddels best stevig met ca. 18 knopen. De voorspelling is dat deze eerst meer zal worden, maar in de loop van de avond minder. De wind komt pal van achteren en dat vinden Maximo en de crew niet zo prettig, dus besluiten we om een stuk de oceaan op te varen zodat we niet de wind pal van achteren hebben. De windmeter gaat richting de 30 knopen en er staan behoorlijke golven. We zoeken even contact met Vagebond; zij zeilen nl. dichter langs de kust. Zij geven aan dat ze een hele relaxte wind hebben van 15 knopen, dus we besluiten om te gijpen en richting de kust te gaan. We gaan een rustige nacht tegemoet met volle maan en een hele mooie sterrenhemel. Er is weinig scheepvaart, dus redelijk relaxed. Kaap Sint-VincentKaap Sint-VincentTegen de ochtend zien we de Kaap Sint-Vincent/Cabo de Sao Vincente. Dit is het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. De 24 meter hoge en 150 jaar oude vuurtoren is de enige bebouwing in de wijde omgeving. Met een zichtwijdte van 90 km is dit één van de belangrijkste bakens langs de Atlantische kust. De vuurtoren is gebouwd op de ruïnes van een oud klooster. Enkele restanten zijn nog altijd zichtbaar.

Het is inmiddels half bewolkt en de wind neemt weer toe. Het zicht wordt minder en naarmate we dichterbij de kaap komen, wordt het een beetje spookachtig. Hoge golven. Shit, hier word ik niet vrolijk van. We gaan wel heel snel, maar met alle vissersstaken is het ook oppassen geblazen hier. We zijn er bijna gelukkig. Nog even doorzetten en we zijn bij de baai. We gaan zo snel, dat we er bijna voorbij gaan, maar het zeil strijken is ook wel even een dingetje met zoveel wind. De verschillende handelingen moeten snel worden gedaan en gaat niet helemaal vloeiend na een nacht met weinig slaap. Op de plek van bestemming wordt het anker om ca. 10 uur uitgegooid en Eric roept: “Wat is dit”? gerafelde lijngerafelde lijnHij heeft een stuk gerafelde lijn in zijn handen. “Heb je iets gevoeld/gehoord aan de motor? “lijn uit de schroeflijn uit de schroefNee, ehhh, volgens mij niet”, zeg ik. De lijn moet door de harde wind overboord gewaaid zijn tijdens het strijken van de zeilen en waarschijnlijk in de schroef gekomen zijn. We zijn allebei behoorlijk moe en gaan eerst slapen. Na de powernap duikt Eric onder de boot, naar de schroef, en vindt de rest van de lijn. O, wat hebben we geluk gehad. De lijn had kunnen vastlopen in de schroef en de motor doen afslagen. Na enkele duiken kan Eric de lijn verwijderen, die los maar in elkaar gedraaid om de schroef hangt.  ’s Avonds de tocht geëvalueerd met Roos en Hans van de Vagebond met sardientjes op de bbq, heerlijk! Aan het begin van de avond is ook zeiljacht Ushuaia gearriveerd, waarover later meer. 

Nu eerst genieten van de Algarve, dit is echt zomervakantie!

Voor verdere tochtdetails zie ook SY Vagebond.

Dank Hans & Roos.

 

Sagres Vagebond en UshuaiaSagres Vagebond en Ushuaia

 

 

 

 

Lees de rest van deze post »

Porto-Cascais/Lissabon

Gepost 2017/09/13

Het afscheid van de Douro Marina in Porto is even warm als het welkom. Wat een fijne haven en we zijn inmiddels een beetje verliefd geworden op Portugal. We verlaten Porto om 12:00 uur in een dik wolkendek, het miezert en er is geen wind. De weersvoorspelling geeft aan dat we de eerste paar uren geen wind hebben, du

Cascais ankerbaaiCascais ankerbaai

s de motor aan. Na een paar uur nog steeds geen wind en zo langzamerhand wordt Eric hier niet vrolijk van. Het grootzeil klappert en we besluiten om het zeil te strijken, zodat het niet stuk gaat.

Yes, eindelijk! Rond 18.00 uur gaat de wind aan en hijsen we de zeilen weer. Nu maar hopen dat de wind blijft, maar helaas. Na 3 uurtjes gaat de motor weer aan en halen we de zeilen naar beneden. Bah, wat een vervelende tocht. Met de motor aan slapen, daar word je ook niet echt vrolijk van. Het bed van de nachtwacht is nl. naast de motor. Onderweg komen af en toe dolfijnen langs en daar word je zo blij van. Echt leuk. Na een onrustige nacht komen we begin van de middag bij Cascais. Dit ligt in de riviermonding van de Taag (Rio Tejo), waarin ook Lissabon ligt. Eric zegt: “Hé, kijk, Vagebond komt eraan!”. Zij zijn al een paar dagen in Cascais, omdat ze bezoek hebben van de ouders van Roos. Vagebond is dolfijnen aan het spotten en is ook nog gelukt. Ze wachten op ons bij de ankerbaai in Cascais. Wat een leuk welkom. Het laatste half uur kunnen we nog zeilen en gaan als een speer door het water met 8-9 knopen. Dit maakt de tocht toch nog een beetje goed. We gooien het anker uit, pompen de bijboot Maxitaxi op en gaan naar de Vagebond voor een borrel. Wat leuk om elkaar weer te zien. Na een nachttocht voelen we ons net alsof je behoorlijk op stap bent geweest en een kater hebt, dus besluiten om vroeg onder zeil te gaan, zodat we de volgende dag weer fris en fruitig zijn.

Surprise! Via de app ontvang ik een berichtje van een ex-collega JJ. Ik zeg eigenlijk nog steeds collega en zo voelt het soms ook nog, maar sinds 1 januari 2017 is dit niet meer zo. Hij is met zijn vriendin Anoek een paar dagen op vakantie in Ericeira (ca. 30 km van Cascais) en het zou leuk zijn om elkaar te treffen. Heel toevallig zijn ze vanmiddag in Cascais, dus Maxitaxi gestart en hun opgehaald om gezellig op de Maximo een borrel (of 2…) te drinken. Het is zo leuk en gezellig. Uiteindelijk in donker/schemer brengen we ze weer terug naar de wal. Met z’n vieren in de Maxitaxi gaat net en we hebben allemaal een natte broek door de harde wind en golven, maar dat mag de pret niet drukken.

2 dagen later worden we door JJ en Anoek uitgenodigd voor een gezellig en heerlijk diner in Cascais. JJ en Anouk, bedankt!

Cascais is een leuke plaats met een mooie ankerbaai. Van oudsher is Cascais een vestingstadje en een vissersdorp. In 1870 werd het op de kaart gezet als vakantiebestemming, nadat de koninklijke familie hier de zomer doorbracht. Hierdoor kwam er meer adel naar Cascais, wat duidelijk zijn sporen achterliet. Dit is nu ook nog te zien. Ook is Cascais een aanrader voor mensen die een weekendje naar Lissabon willen. In de haven treffen we Stella en Huub van zeiljacht Ushuaia. In Porto hebben we hun ook getroffen in de haven. Zij zijn onderweg naar de Algarve en geven aan dat de Algarve zo mooi is. We twijfelden nog om vanaf Cascais rechtstreeks naar Madeira te gaan. Dit doen nl. veel vertrekkers in plaats van via de Algarve. Beslissing is gemaakt: “We gaan via de Algarve”, we hebben tenslotte nog tijd.

Vanuit Cascais kun je met de trein in een halfuurtje naar Lissabon. Plannen worden gemaakt met Vagebond en voordat we het weten zitten we in de trein. trein Cascaistrein CascaisEen tussenstop wordt gemaakt in de voorstad van Lissabon: Belém.  Een paar highlights bezoeken we: Torre de Belém (verdedigingstoren), Monument Aos Combatentes (nationaal herdenkingsmonument aan de Portugese militairen die overleden zijn in Afrika tussen 1961 en 1975) , Mosteiro des Jerónimos (klooster) en het hoogtepunt: Pastéis de Belém. Dit is de beroemdste bakkerij van Portugal en dé plek om het befaamde Lissabonse custardgebak te proeven. Je moet er wel even voor in de rij staan, maar dan heb je ook wat.Bakker BelemBakker Belem

Vervolgens in Lissabon een hele lange wandeling gemaakt naar Castelo de Sao Jorge. Dit is met 18 torens de trots boven de stad en vanaf het fort heb je een waanzinnig uitzicht over Lissabon. Via de fado wijk Alfama, langs het centrum terug naar de trein. Het straatbeeld met de steile tram is erg mooi. Lissabon is zeker de moeite waard om nog een keer naar toe te gaan. Wat is het warm, pfff. Na veel gelopen te hebben, besluiten we om weer lekker naar ons mooie terras in de ankerbaai te gaan. Heerlijk om na een lange dag weer moe en voldaan op de Maximo in slaap te vallen. De volgende dag wordt als eerste wederom het weer bestudeerd en overleggen we met Vagebond over ons vertrek naar de Algarve. De planning is om begin van de middag te vertrekken, zodat we morgenochtend de Kaap Sint-Vincent kunnen ronden. Geadviseerd wordt nl. om deze in de ochtend te ronden in verband met de Portugese Noord, die vaak ’s middags erg hard is. Doel is om in de baai van Ponta de Sagres het anker uit te gooien. 

 

Rio de TejoRio de Tejo

Lees de rest van deze post »

Warm welkom in Portugal

Gepost 2017/08/28

Hoe meer Nederland stilletjes ontwaakt uit het zomerreces en weer massaal aan het werk gaat, hoe meer wij beseffen dat wij de komende 2 jaar dit leven leiden. Af en toe hebben we nog wel haast met onze dagelijkse werkzaamheden, maar steeds vaker zeggen we tegen elkaar: “Het kan ook manana”. We hebben al lange tijd geen lange broek meer gedragen en deze week is alle warme kleding veilig opgeborgen en heel ver weggestopt. Kortom, we komen aardig in de flow van dit avontuur.

Tijdens de relaxte dagen, als we achter het anker liggen en genieten van het mooie weer, kijk ik naar de open zee en voel van binnen het verlangen om weer de zee op te gaan. Het glinsterende water in de zon, de golven, de wind door mijn haren, het ruisen van het water en het geluid hoe Maximo ons door het water meeneemt naar de volgende mooie bestemming. Nooit gedacht dat dit gevoel mij zou overkomen. Ook met in mijn achterhoofd de gedachte dat de kalme zee ineens kan omslaan en van een mooie spiegel kan veranderen in het enge, onstuimige en gevaarlijke wassende water.

BaionaBaiona

Vanmorgen, 23 augustus, is het zover. De Spaanse scharrelweken zijn voorbij. In onze laatste bestemming van Spanje, Baiona, halen we het anker op en gaan richting Portugal. Heerlijk. De populaire badplaats Baiona ligt op de uiterste punt van de Ría Vigo. In de haven ligt een replica van La Pinta, één van de 3 schepen van Columbus. In Baiona bracht hij het nieuws van de ontdekking van Amerika. We hebben ons nog even getrakteerd op de laatste tapas in Spanje na een heerlijke wandeling door het oude stadscentrum en het voormalige 16e eeuwse fort bij de haven.

 

We halen de laatste proviand, tanken diesel en zijn klaar voor Portugal. Onze volgende bestemming is Porto en we hebben 1 tussenstop in Viana de Castelo. Een andere Nederlandse boot Fastus vertrekt ook vandaag uit Baiona en Vagebond is al in Porto. We komen eraan! Bij het verlaten van de baai worden we nog even getrakteerd op een show van dolfijnen. Dit blijft, ondanks dat we het nu regelmatig meemaken, heel bijzonder en je krijgt er geen genoeg van.

Yes, Porto in zicht na een rustige tocht. Af en toe te weinig wind, maar met de genaker (groot voorzeil voor licht weer) GenakerGenakerop gaan we toch nog redelijk snel. Op 24 augustus komen we om 16:00 uur aan in de haven, Douro Marina, in Porto. Ca. 2 mijl voor Porto ligt de haven Leixoes. Vanuit hier kun je in ca. 30 min. met de trein naar Porto. Leixoes is een industriehaven en dat is de reden dat we hebben gekozen voor de haven in Porto. Wel iets duurder, maar vanaf deze rustige haven heb je een hele mooie wandeling (ca. 45 min.) langs de rivier, de Doura, naar Porto. Je komt hier veel mensen tegen, van hardlopers tot vissers en alles wat er tussen zit.

Aankomst PortoAankomst PortoWat een warm welkom in de haven in tegenstelling tot in Spanje. De mensen spreken goed Engels en we ontvangen allerlei informatie over Porto en krijgen nog even uitleg over de betekenis van Maximo in het Portugees (= maximum, maximaal). Dit gebruiken ze ook bijvoorbeeld voor als iets het beste/het einde is. Nice to know.

Als je in de haven ligt, moet je officieel inchecken met je documenten, zoals paspoorten, scheepspapieren, etc. Tevens niet te vergeten: indien je de grens passeert een nieuw landenvlaggetje hijsen. In Portugal werden we direct hierop aangesproken bij aankomst in de haven, dat we de Spaanse vlag nog hadden. Dit ligt kennelijk toch gevoelig en ik was eigenwijs. Ik dacht: “Dit doen we in de haven even”.Douro portbotenDouro portboten

En wat doe je in Porto? Natuurlijk Port drinken! Porthuis Graham'sPorthuis Graham'sAan de kant van de haven zitten de porthuizen met de kelders,  dus we zitten direct goed. Je hebt genoeg keus en wij hebben uiteindelijk gekozen voor Graham’s. Eerst een korte rondleiding, daarna proeven en dat vinden we helemaal niet vervelend. Porto is een fantastische stad en ideaal voor een weekendtrip. Het oude centrum is heel compact en erg levendig,  gezellig en er hangt een relaxte sfeer.

In de Douro vallei bevinden zich de wijngaarden en dit is een adembenemend landschap, met op de soms steile oevers, de in terrasvorm aangelegde wijngaarden. De Douro vallei staat bekend om zijn kwaliteitswijnen en port. We hebben het geluk dat we via een connectie van Alexander Jonkers een auto (van Guus) tot onze beschikking hebben en gaan de vallei bewonderen. Heel veel dank Guus!Douro autoDouro auto

Het is wel een stukje rijden voordat je in het wijngebied bent, ca. 100 km, maar via een hele mooie landelijke route langs de rivier is dat geen straf. Douro vallei
Douro vallei Even auto rijden in plaats van op een boot is ook fijn en je ziet een stuk van het binnenland. Tijdens de route komen we een wijnhuis tegen, Quinta da Massorra,  het lijkt dicht te zijn, maar we proberen het toch. Al snel komt de wijnboer eraan en we zijn welkom voor een korte rondleiding met proeverij. Hij neemt alle tijd en laat ons druiven proeven, zo lekker. Tevens verbouwen ze hier olijven, kiwi’s, kersen en kastanjes. Na de uitleg en rondleiding over hoe ze wijn maken, hebben we de proeverij. Echt heerlijke wijn en hebben dan ook een doosje meegenomen voor bijzondere momenten. Nu zijn we ons aan het voorbereiden op de volgende tocht richting Lissabon en volgens ons motto “Follow the sun”.

 

Douro viewDouro view

 

PS: check Maximo loves food voor een nieuw recept pastasalade tonijn

Lees de rest van deze post »

Like ons op facebook

Like  Maximo1300.nl op facebook en blijf op de hoogte van alle nieuws en avonturen!