U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Onze "inspiratie"- 

vertrekkers:

Blauwe Pinquin

SY Duende

Puff

SY Nightfly

 

Mede Vertrekkers 2017:

SY Vagebond

Zeilboot Linde

S/Y Mar-Jolie

SY-Amante

SY De Liefde

Bojangles

Zeiljacht Tijd

S/Y Dutch

SV Thalassa

Fastus

 

Wil je op de hoogte worden gehouden van nieuwe blogs? Laat dan je mailadres achter via de contactpagina.

 

Madeira (6 oktober - 17 oktober 2017)

Gepost 2017/10/20

 

Madeira ligt ca. 25 mijl van Porto Santo en is in een halve dag te bezeilen. Aankomst Madeire - foto door TijdAankomst Madeire - foto door TijdWe hebben heerlijk weer en een prima tocht. Bij aankomst op Madeira, marina Quinta do Lorde, word je naar binnen begeleid door de havenmeester in zijn dinghy (rubberboot) en we worden verwelkomd door Mar-Jolie, ook Tijd is vandaag gearriveerd. Een gezellige borrel bij Mar-Jolie wordt afgesloten met een pizza in het Marina Café. De volgende dag gaan we ons voorbereiden op het bezoek van Annemiek en Lisa en besluiten om een auto te huren op de luchthaven. Dit kan ook in de marina, maar via internet een auto bij Avis huren op de luchthaven is toch nog een stukje goedkoper. We hebben een (bijna nieuwe) Renault Clio voor 7 dagen voor 125 euro. Prima deal. Morgen komen ze al om 8:10 uur aan, dus vroeg uit de veren.Aankomst Annemiek en Lisa
Aankomst Annemiek en Lisa

Voordat we het weten, zitten we aan de koffie met homemade appeltaart op de Maximo en worden we beladen met bestellingen die we hadden gedaan, een laptop die gerepareerd is, maar ook verrast met lekkere Hollandse dingen, zoals, hagelslag, dropjes, stroopwafels, appelstroop, pindakaas en pepernoten.  Het lijkt wel Sinterklaas als we alles aan het uitpakken zijn. Heerlijk! We besluiten om vandaag lekker relaxed te doen. De marina ligt bij een resort en mogen ook gebruik maken van het zwembad, dus we gaan lekker naar het zwembad. Bij het happy hour wordt lekker bijgekletst, de plannen voor de komende dagen gemaakt en gaan we het bloemeneiland verkennen.Net Sinterklaas met hagelslag, pindakaas, pepernoten...Net Sinterklaas met hagelslag, pindakaas, pepernoten...

De meeste toeristen komen naar Madeira voor de prachtige natuur en de mooie wandelpaden. De vele bloemen op het heuvelachtige eiland zorgen voor een prachtig decor. Om de mooie bloemen te zien, kun je Madeira het beste in het voorjaar bezoeken. De levadas/aquaducten die de Portugezen aanlegden om water van de ene kust naar de andere kust te exporteren door de bergen vormen nu het decor van prachtige wandelpaden. Het noordwesten van Madeira is namelijk erg nat, en warm terwijl het droge zuidoosten de meeste landbouwgrond had.

Op dag 1 gaan we richting Santana, ligt ten noorden van de hoofdstad Funchal en staat bekend om zijn driehoekvormige rietgedekte huisjes. We nemen de toeristische route en is echt prachtig. In de marina was het 23 graden met zon, heerlijk. Bovenin was het bewolkt en 16 graden. Nu begrijpen we ook waarom wordt geadviseerd om een jas mee te nemen. Voordat we het wisten rijden we ook Santana alweer uit en valt dus beetje tegen. Inmiddels is het lunchtijd en we zoeken een leuke plek met uitzicht. Dit hebben we gevonden en wat voor plek. Een klein restaurantje hoog op een berg, met een prachtig uitzicht over de oceaan. Lunch with a view
Lunch with a view Het vlees wordt hier op een houten spies (lijkt op verse wilgentakken) geregen en daarna op een houtvuur geroosterd. Na een korte wandeling gaan we onze tocht vervolgen naar de stad Funchal. Eerst gaan we op zoek naar een postkantoor om de Iridium Go/satelliet te versturen naar Miami. Inmiddels is het alweer laat en besluiten om terug te gaan en een andere dag naar Funchal te gaan. Het rijden door het schitterende, afwisselende bergachtige landschap met zijn bochtige wegen kost erg veel tijd.

De volgende dag gaan we een route volgen vanaf Funchal naar Porto Moniz. Porto Moniz natuurzwembadenPorto Moniz natuurzwembadenDit ligt in het noordwesten van het eiland en is bekend om zijn natuurlijke zwembaden die in de zee zijn gevormd. Het weer is niet heel mooi, dus een duik wordt overgeslagen. Op de heen weg, is halverwege, de weg afgesloten. Dit had ik als navigator kunnen weten, stond nl. op de kaart dat deze weg al langere tijd afgesloten is vanwege een aardverschuiving. Omdraaien en de route bovenlangs vervolgen via de grotten van São Vicente. Je kan de grotten bezoeken onder begeleiding van een gids. De wandeling duurt ca. 30 minuten. De grotten zijn het resultaat van een vulkaanuitbarsting van duizenden jaren geleden en zijn eigenlijk tunnels gevormd door stollend lava.Grotten Sao VicenteGrotten Sao Vicente In de tunnels zijn nog duidelijk de lavastromen te zien. Zeer bijzonder. Er is een klein museum verbonden aan deze grotten en er wordt wat informatie verschaft middels een 3D film en over het ontstaan van Madeira. Het is zeker de moeite waard om hier even te stoppen voor een bezichtiging. Vanaf Porto Moniz wordt nog een wandelstop ingelast. Echt prachtig!hikinghiking

Een laatste stop voor vandaag wordt gemaakt bij Cabo Girão. Dit ligt aan de zuidkust van Madeira en is een klif van 589 meter hoog. Het wordt wel eens de hoogste klif van Europa (en de op één na hoogste ter wereld) genoemd, hoewel er in werkelijkheid zes Europese kliffen nog hoger zijn. Dat doet echter niet af aan het wonderschone, panoramische uitzicht dat je hier hebt over de Atlantische Oceaan, Câmara de Lobos en de hoofdstad Funchal. Extra spectaculair is dit uitkijkpunt echter vanwege de glazen vloer op het uitkijkplatform. Mensen met hoogtevrees zullen hier ongetwijfeld niet blij van worden, maar ook zonder hoogtevrees kost het al moeite om naar je voeten, en het uitzicht daaronder, te kijken.Hiking Madeira OostHiking Madeira Oost

Cabo GiraoCabo Girao

 

 

Op naar huis, het is weer de hoogste tijd voor een happy hour en lekker eten. We spreken af dat we morgen wat rustiger aan doen en ook lekker ’s middags naar het zwembad gaan. ’s Morgens gaan we naar Funchal, eerst voor Lisa shoppen en daarna naar de bekende Mercado dos Lavradores. Dit is een vers markt met groente, fruit, vis en bloemen. Al snel wordt je de kraampjes ingelokt met het proeven van bijzondere vruchten en voordat Annemiek het weet, heeft ze een tasje met heerlijk fruit. Echter, bij de kassa werd ze verrast door de best wel forse prijs, maar mocht de pret niet drukken. Funchal versmarkt
Funchal versmarkt Na nog een korte stadswandeling met een terrasje besluiten we om de drukke stad in te ruilen voor het zwembad. Oei, de tijd vliegt wel heel snel. Morgen is de laatste dag en ik moet nog even niet denken aan het afscheid. We gaan nog voor een laatste tripje dichtbij de marina, ten noordoosten van Madeira: een wandeling door een heel bijzonder vulkanisch landschap. Bij de start zien we veel mensen erg bezweet en met hoofden als tomaten terugkomen. We hebben nog nergens last van, maar na een uurtje begrijpen we wel waarom. Het is wandeling met veel hoogteverschillen en het is drukkend warm. Snel weer afkoelen in het zwembad en opmaken voor het laatste happy hour van deze week samen. Annemiek en Lisa trakteren ons op een etentje in de marina en daarna vroeg naar bed, want we moeten om 8 uur vertrekken naar de luchthaven.

De volgende ochtend zijn we keurig op tijd op het vliegveld en met een lach en een traan nemen we afscheid. Bedankt Annemiek en Lisa voor de super gezellige week!Afscheid Afscheid

De rest van de dag staat in het teken van boodschappen doen (we hebben de huurauto tenslotte nog) en daarna het inleveren ervan. Vervolgens weer met de bus van het vliegveld naar de Marina. Overigens is de busreis geen straf, want deze rijdt via de kleine bochtige wegen en dorpjes in plaats van over de snelweg (met zijn vele tunnels, want die zijn er heel veel op Madeira).

Eric heeft de afgelopen dagen het weer nauwlettend in de gaten gehouden want we willen eigenlijk zo snel mogelijk door naar de Canarische eilanden. Het weer lijkt echter wat van slag en is zeer veranderlijk als gevolg en onder invloed van orkaan Ophelia. De gebruikelijke noordoostelijke wind is zoek en de weersverwachting verandert voortdurend. In eerste instantie lijkt het erop dat we nog wel een week op Madeira zullen blijven, maar plotseling verandert het weer en lijkt er al vanaf maandag vertrokken te kunnen worden. Ik vind dit wat te snel en we besluiten dinsdagochtend te vertrekken. Maaike-Saadet en het Deense jacht Loa vertrekken al wel richting La Palma. Helaas is de maandag een regendag (nasleep van de orkaan) en we maken onze tijd nuttig met een laatste was (die natuurlijk niet droog te krijgen is) en het bijwerken van onze laptops, telefoons en Ipads. Het aantal te verwerken updates nam de laatste tijd schrikbarende vormen aan en we nemen even de tijd om in de internetruimte van de Marina alle apparaten weer te updaten.

Dinsdag 17 oktober gaan we vertrekken naar La Palma, dit is een tocht van 2 etmalen.

 

MadeiraMadeira

Porto Santo (29 september - 6 oktober 2017)

Gepost 2017/10/16

Bij aankomst in Porto Santo op 29 september hadden we een heel mooi bericht: mijn zus Annemiek en nichtje Lisa hebben een ticket geboekt naar Madeira op 8 oktober. Wauw, wat een verrassing en ik kan niet wachten om hun weer te zien.

Eerst nog even Porto Santo verkennen. We liggen voor anker voor de haven, maar vanwege de swell/deining besluiten we om in de marina aan een mooring/meerboei te gaan liggen. We liggen net en ook zeiljacht Tijd arriveert in Porto Santo. Zeiljacht Mar-Jolie is onderweg en verwachten we maandagochtend. We proberen nog even contact te maken met ze via onze Iridium Go/satelliet. Oh nee, hij doet raar en hoe kan dit? De hele tocht hierheen deed hij het goed en konden we heel makkelijk de weerberichten binnen halen. Morgen maar weer proberen.

Eerst maar even inchecken in de marina en daarna gaan we Porto Santo verkennen. Lekker de wal op na 5 dagen op zee.

Samen met Madeira en de onbewoonde eilanden Salvagens en Desertas, maakt Porto Santo deel uit van de Madeira Archipel met vulkanische oorsprong. Porto Santo ligt midden in de Atlantische Oceaan en is 11km lang en 6 km breed. Er wonen nauwelijks 5000 inwoners en ligt 50 km ten noorden van Madeira.Beach Porto SantoBeach Porto Santo

Men noemt Porto Santo ook wel het Gouden Eiland vanwege de lichtbruine kleur van golvende landschap. Het hoogste punt, de Pico de Facho is 507 meter. Zijn 9 km lang zandstrand en het subtropische klimaat maken van Porto Santo een paradijs voor liefhebbers van zon, zee en strand. Hoewel Porto Santo niet ver ligt van Madeira en eveneens van vulkanische oorsprong is, zijn beide eilanden enorm verschillend.

Tijd voor een wandeling. Het lange zandstrand hebben we afgewandeld; dit Wandeling Porto SantoWandeling Porto Santowas een goede work-out. We hebben 2 dagen spierpijn gehad. Verder gaan we lekker bijkomen op Porto Santo en wat voorbereiden voor Madeira. We ontmoeten ook nog een Nederlands stel van zeiljacht Rings, Agnes en Rob. We hebben hun nog niet eerder getroffen en hebben gezellig even een borrel met hun gedronken. Zij vertrekken een paar dagen later naar de Canarische Eilanden: Isla Gracioza. Dit eiland ligt boven Lanzarote.

In Portugal hebben ze veel nationale feestdagen en dit is iets om mee rekening te houden. Op zulke dagen is namelijk veel gesloten. Zo stonden we voor een dichte deur bij het museum van Columbus. Het 15e-eeuwse huis waar Christoffel Columbus zou hebben gewoond, is nu een museum. Hier worden portretten van Columbus en kaarten met de verschillende routes die hij aflegde tentoongesteld. En hoe is hij hier verzeild geraakt? De gouverneur van het eiland,  Bartolomeu Perestrelo, had een mooie dochter. Christoffel Columbus trouwde met haar en bereidde hier zijn grote ontdekkingsreis naar Amerika voor.

De volgende dag gaan we vertrekken naar Madeira en hebben dus helaas geen gelegenheid meer om het te bezoeken. Van de bemanning van Tijd en Mar-Jolie hebben we begrepen dat het zeker een bezoekje waard is. Nog even de laatste boodschappen doen en naar de wasserette in de haven, deze is tenslotte gratis, dus daar moet je dan gelijk gebruik van maken. Echter, dit doen meer met het gevolg dat er een rij is en je een hele dag met een aantal wassen bezig bent. Er is namelijk maar één wasmachine. Ach, we hebben voldoende tijd, dus maar even niet stressen.

Na nog een aantal testen met de Iridium Go/satelliet komen we erachter dat deze defect is en retour moet worden gestuurd voor reparatie. De dealer in Nederland, Satpower in Lelystad, is helaas onbereikbaar en blijft onbereikbaar. Reageert niet op telefoon, mail etc. en dit brengt heel wat frustraties met zich mee. Bij de aankoop ging dit ook al niet soepel, dus mocht je een Iridium Go aanschaffen, doe dit dan niet via deze dealer. Uiteindelijk hebben we via Engeland contact gekregen met een bedrijf in Amerika en moeten we het apparaat opsturen. Dit gaan we vanaf Madeira doen en hopen dat we deze eind november weer retour hebben voor de grote Atlantische Oversteek. Op vrijdag 6 oktober is het zover, we vertrekken naar Madeira. Op de valreep ontmoeten we nog Jannie en Jacco van Maaike Saadet. We hadden ze al op de vertrekkersdag in Enkhuizen ontmoet en in Spanje een aantal keren op de AIS gezien, maar elkaar nog niet weer ontmoet. Zij blijven nog een paar dagen op Porto Santo en we spreken af op Madeira samen een borrel te doen,  gezellig! We gooien de trossen los en vertrekken naar Madeira. Nog 2 nachtjes slapen en dan zijn Annemiek en Lisa er!Beach view Porto SantoBeach view Porto Santo

Lees de rest van deze post »

Wat een bijzondere overtocht van de Algarve naar Porto Santo-Madeira

Gepost 2017/10/01

Na de laatste proviandering en meerdere maaltijden gekookt te hebben voor onderweg, vertrekken we zondagavond 24 september om 18:00 uur uit Olhao/Faro. Ik ben niet helemaal fit, beetje gespannen,  maar verlang ernaar om naar onze volgende bestemming te gaan: Porto Santo. Dit is een eilandje voor Madeira. Dit wordt onze langste tocht tot nu toe, nl. 4-5 nachten op zee en dit vind ik zeker heel erg spannend. We hebben een mooi weergat volgens de weersvoorspelling met niet teveel wind, in het begin hoge golven, maar na een dag zal dit afnemen, dus let’s go. Het enige wat beter had gekund is een gebied zonder wind dat ons de weg verspert op de route. De routering beveelt ons dan ook een route aan waarin we eerst pal zuid varen en daarna gijpen naar het westen. Dit betekent een veel langere route, maar wel één waarin we minder hoeven motoren.

We hebben al warm gegeten, dus we kunnen ons relaxed klaar maken voor de nacht en overleggen over ons nachtwachtsysteem. Wat voor afspraak we ook gemaakt hebben, het komt niet helemaal uit. Als Eric mag slapen, gaat dat niet goed. Na een uurtje komt hij alweer boven en zegt: “Ga jij maar slapen, mij lukt het nog niet”. Het is duidelijk dat we in een ritme moeten komen. Ervaringsdeskundigen geven aan dat het inslingeren 3 dagen duurt, pfff. Ook gaat het slapen met mij niet helemaal goed en voel me steeds meer een beetje katterig en uiteindelijk word ik zeeziek. Gelukkig hoefde ik slechts 1 x de visjes te voeren. Ellendig voel ik mij en denk: “Dit is nog maar 5 dagen, de grote oversteek is 2-3 weken, dit wil ik niet.” Na een nachtje gaat het gelukkig beter en ebt dat gevoel weg. Na een wat ruiger begin met hoge golven en redelijk wat wind wordt het heerlijk rustig op zee, weinig scheepvaart en de nachtwacht is dan ook rustig. Eric is nog steeds op tonijn jacht voor de eerste keer sushi aan boord en de hengel wordt dan ook uitgegooid op dinsdag. “Eric, we hebben beet!” roep ik terwijl Eric een powernap aan het doen is. Binnen 3 sec staat Eric buiten en begint met de battle om de vis binnen te halen. Wat zou het zijn? Het is zeker een grote vis, de lijn rolt wel 300 meter uit en we gaan 7,5 knopen door het water. De snelheid moet uit de boot gehaald worden om de vis binnen te halen en te voorkomen dat de lijn breekt of de volledige lijn opraakt, dus koers richting de wind aanpassen en de zeilen meer open. Het valt nog niet mee om de snelheid uit de boot te halen en er staan ook nog eens hele hoge golven. “Wauw, het is een grote mahi mahi”, zegt Eric. Het is een hele klus om deze vis van 1 meter aan boord te krijgen. Eric moet daarvoor op zijn buik gaan liggen en probeert het beest bij kop en staart te pakken. Het is gelukt en na zeker een uur na aanbeet is de vis netjes schoongemaakt,  gefileerd en de kuip weer schoongemaakt van het gevecht. Verdere details zullen we jullie besparen. Eric heeft een stukje van de vis lekker gebakken, echter, ik ben nog steeds niet lekker en moet helaas dit smakelijke hapje aan me voorbij laten gaan. De rest van de vis gaat in moten en geseald de koelkast in voor een later moment. Een vacuümapparaat is ideaal om mee te nemen aan boord; zo kan je alles veel langer gekoeld bewaren.

 Na 2 nachten loopt het wachtsysteem op rolletjes. Het weer is ook perfect met weinig wind en minimale golven. Helaas sunrisesunrisezakt het windstilte gebied nog wat verder naar het zuiden waardoor we er toch nog mee te sunsetsunsetmaken krijgen. Hierdoor gaat onze tocht wel langer duren dan voorspeld is, maar een comfortabele tocht is ook heel veel waard. We konden zelfs ontbijten en dineren aan tafel in de kuip tijdens het zeilen. En het slapen gaat ook veel makkelijker als de boot niet voortdurend schuin gaat, de geluiden van klotsende, borrelende en gorgelende golven langs de romp van het schip je uit je slaap houden .

De tocht is zo bijzonder: een mahi mahi gevangen, een vliegende vis op het dek, zeeschildpadden gespot, dolfijnen bij de boot gehad en de laatste 2 dagen is de oceaan een spiegel, het is ongelofelijk mooi! Het is bijna niet te beschrijven hoe blauwer dan blauw de oceaan is. Indigo blauw met zonnestralen weerkaatsend in de donkere diepte. De oceaan is hier zo’n windstiltewindstiltevier kilometer diep, maar even niet aan denken. Maar zo kan de oceaan dus ook zijn. Het is bijzonder wat dit met je doet. Lekker beetje mijmeren in de golven en nadenken wat er allemaal gebeurd is de laatste jaren. Op dit soort momenten moet ik vaak denken aan mijn lieve moeder, die helaas vorig jaar in maart is overleden. Iedereen beleeft zo’n tocht op zijn eigen manier.

Het einde van de tocht komt in zicht, nog 100 mijl en verwachting is dat we vrijdagochtend vroeg aankomen op Porto Santo. Wat een heerlijk vooruitzicht en wat verlang ik ernaar om weer lekker rustig voor anker te liggen en aan land te kunnen. Vrijdagochtend, na nog wat vertraagd te hebben om niet in het donker aan te komen, zijn we er om 8 uur. Na 5 nachten op zee, 108 uren en 573 nautische mijlen gevaren te hebben. Het eerste wat we doen is de telefoon aan en we zijn weer online en connected met de wereld!

Deze speciale happy hour wordt gevierd met champagne, cheers! 

 

Porto SantoPorto Santo

 

Lees de rest van deze post »

Algarve 6 september - 24 september 2017

Gepost 2017/09/24

Na de eerste 2 nachten in de Algarve halen we in Sagres het anker op samen met Vagebond en Ushuaia. We zetten koers richting Portimão, ca. 25 mijl. Vagebond gaat naar Alvor (lagune) voorbij Lagos. Vanwege de ondiepte in deze lagune besluiten we om naar Portimão te gaan. Dit ligt iets verder. De wind is eerst nog stevig (ca 25 knopen) en we vertrekken dan ook met een rif in het grootzeil. Deze kan er na een uurtje wel uit, want de wind zakt steeds verder in en uiteindelijk kabbelen we onder een stralende zon langs de Portugese kust. De kust ziet er prachtig uit en het is genieten om zo langs de kust te zeilen. Het landschap is zeer gevarieerd. Aan deze westkant van Faro zijn er vele rotsformaties met kleine strandjes. Ten oosten van Faro tref je de lagunes aan met kilometerslange zandstranden. Het is ca. 25-30 graden, dit is echt zomervakantie! We hebben ook met elkaar afgesproken, dat we in de Algarve een paar weken lekker gaan relaxen. Portimão strandPortimão strand

Bij aankomst in Portimão kun je direct rechts in de baai ankeren en dit doen we dan ook naast de Ushuaia. Het is een hele gezellige baai met genoeg ruimte om te ankeren. Aan de ene kant hebben we zicht op de moderne en zeer toeristische stranden van Portimao en aan de andere kant (waar we dichterbij liggen) een prachtig strandje met rotsformaties en een authentiek vissersdorpje. Om ca. 16:00 uur liggen we achter het anker en nodigen Huub en Stella uit van de Ushuaia voor een happy hour. Het happy hour werden hours en we besluiten om een pizza te bakken en zo werd het een super gezellige avond.

De volgende dag gaan we Portimão verkennen. Portimão, gelegen in het estuarium van de rivier Rio Arade, is bekend om zijn prachtige uitgestrekte zandstranden. Portimão is van oudsher een visserstadje dat een grote bloei kende in de 19e en 20ste eeuw met de opkomst van de conservenindustrie en het toerisme. Dit is ook terug te zien in het centrum. Echter, we hebben deze weken geen zin om cultureel te doen en gaan lekker langs het strand wandelen waar je veel terrasjes en restaurantjes hebt. Mocht je zin hebben in bitterballen: er zit ook een terrasje tussen waar een Nederlandse uitbater dit op de kaart heeft staan.

Aan de andere kant van de baai is een heel leuk klein, authentiek, typisch Portugees vissersdorpje, Ferragudo. Dit is zeker de moeite waard om een bezoek te brengen en je kan er heerlijk verse vis eten bij restaurant Sueste. Je kan zelf de vis uitkiezen en deze wordt buiten voor het restaurant gegrild. Wat een verwennerij, bedankt Huub en Stella!

De tijd vliegt voorbij in Portimão. Ook komt Vagebond nog een avondje langs en hebben heerlijk bijgepraat en geborreld. Na de Algarve gaan onze wegen scheiden: zij gaan naar Marokko en wij naar Madeira. Gelukkig duurt dit nog even. Na 6 dagen hebben we Portimão wel gezien en vetrekken naar onze laatste bestemming in de Algarve: Olhao bij Faro. Dit is een waddengebied, dat bij vloed overstroomt. Het lijkt wel op Vlieland, super mooi. We liggen tussen Ilha de Culatra en Olhao in. Ilha de Culatra is een vissersdorpje en je weet niet wat je ziet. Het is klein, nauwelijks bebouwd en er zijn geen geasfalteerde wegen, het is eigenlijk één grote zandbak. Het enige gemotoriseerde vervoer op het eiland is een aantal tractoren. We komen met zonsondergang aan en gaan lekker vroeg naar bed. Ilha de Culhatra
Ilha de Culhatra

De volgende dag worden we wakker en kijken de baai in. Wat veel Nederlandse vlaggen. Er zijn ca. 10 Nederlandse boten. Eerst moet er wat onderhoud gepleegd worden aan de dinghy. De laatste tijd wordt de Maxitaxi toch weer wat zacht, dus op zoek naar het lek. Eric heeft het snel gevonden en de plakker van het oude lek moet opnieuw worden geplakt. De buurman van zeiljacht Bull komt even inspecteren of het allemaal goed gaat en na een korte kennismaking komen we er achter, dat we bijna buren zijn in Leeuwarden. Zij wonen 200 meter verderop boven Fire café. Hoe toevallig is dat? Achter ons ligt ook nog een groene Contest, de Luna Verde. Mathias en Christina komen in hun dinghy even langs als ze van de vismarkt in Olhao komen. De volgende dag worden we samen met de Bull uitgenodigd voor koffie met gebak, zij vertrekken namelijk richting Marokko. De Luna Verde kennen we van hun blog en verhalen. Zij hebben een aantal jaren geleden al eens een rondje wereld gedaan en voeren veel op met de Seaquest uit Leeuwarden.

Het is erg gezellig in de baai en hoogste tijd om met z’n allen een drankje te doen op Ilha de Culatra. Naast de vertrekkers, zitten er ook terugkomers en rondreizigers tussen. Erg leuk om met elkaar bij te kletsen en ervaringen uit te wisselen. De avond vliegt voorbij en voordat we het weten is het al donker. Oeps ankerlichtje niet aan, dus in het donker op zoek naar je boot. Gelukkig gaat dit goed. Ik ben helemaal koud geworden en verlang naar een warme douche. Na ca. 2 dagen ankeren is het Ilha de Culatra
Ilha de Culatra warme water uit de boiler meestal wel op. Dus het wordt een koude douche, brrr. Daarna lekker in een schoon bed. Ik ben ’s middags met Roos van de Vagebond naar het dorpje geweest op zoek naar een wasserette. Zoals je leest, is het niet alleen een vakantieparadijs en moet er ook wel wat voor gedaan worden. Dit hebben we er uiteraard graag voor over.

Wasserette PortimaoWasserette Portimao

Als je naar Olhao met je dinghy gaat, kan dit voor 3 uur hoog water en na 3 uur hoog water. Anders is het nl. te ondiep en moet je lopen over de zandbank met je dinghy en dat is geen pretje. Binnen deze tijd moeten we naar Faro met de trein met een specifiek doel: een postpakket ophalen. We gaan even testen hoe snel de Portugese PTT werkt. Er zijn 2 balies open en er staan ca. 20 mensen in de rij. Uiteindelijk worden we ook nog doorverwezen van balie 1 naar balie 2 en weer vice versa om na 1,5 uur uiteindelijk blij met het pakketje onder de arm weer het postkantoor te kunnen verlaten. Snel naar de trein om weer op tijd naar de boot te gaan met de dinghy. We hebben het gelukkig gehaald.

En dan is het zover: afscheid nemen van Vagebond en andere boten die naar Marokko gaan. Het begint ook bij ons te kriebelen om naar Madeira te gaan, het weer ziet er goed uit. Laatste proviandering ophalen in Olhao, afscheid nemen van Ushuaia onder het genot van een wijntje en een heerlijke lunch met super verse vis, garnalen en schaaldieren. Dank Huub en Stella en tot later!

De eerste stop is een eilandje vlak voor Madeira: Porto Santo. De afstand is hemelsbreed ca. 480 nautische mijlen (ca 900 km), maar dat zal in de praktijk wel wat meer worden. We vertrekken zondag 24 september rond 18:00 uur en ETA donderdag 28 september 2017. We zouden liever in de ochtend vertrekken, want dan zouden we waarschijnlijk een nacht minder op zee doorbrengen, maar omdat de wind pas na 17:00 uur opsteekt en we geen zin hebben in een hele dag motoren, wordt het dus rond 18:00 uur.

 

Sunset OlhaoSunset Olhao

Lees de rest van deze post »

Cascais/Lissabon - Algarve

Gepost 2017/09/17

Het anker halen we op om 15:00 uur op 5 september en het waait inmiddels best stevig met ca. 18 knopen. De voorspelling is dat deze eerst meer zal worden, maar in de loop van de avond minder. De wind komt pal van achteren en dat vinden Maximo en de crew niet zo prettig, dus besluiten we om een stuk de oceaan op te varen zodat we niet de wind pal van achteren hebben. De windmeter gaat richting de 30 knopen en er staan behoorlijke golven. We zoeken even contact met Vagebond; zij zeilen nl. dichter langs de kust. Zij geven aan dat ze een hele relaxte wind hebben van 15 knopen, dus we besluiten om te gijpen en richting de kust te gaan. We gaan een rustige nacht tegemoet met volle maan en een hele mooie sterrenhemel. Er is weinig scheepvaart, dus redelijk relaxed. Kaap Sint-VincentKaap Sint-VincentTegen de ochtend zien we de Kaap Sint-Vincent/Cabo de Sao Vincente. Dit is het meest zuidwestelijke punt van het vasteland van Europa. De 24 meter hoge en 150 jaar oude vuurtoren is de enige bebouwing in de wijde omgeving. Met een zichtwijdte van 90 km is dit één van de belangrijkste bakens langs de Atlantische kust. De vuurtoren is gebouwd op de ruïnes van een oud klooster. Enkele restanten zijn nog altijd zichtbaar.

Het is inmiddels half bewolkt en de wind neemt weer toe. Het zicht wordt minder en naarmate we dichterbij de kaap komen, wordt het een beetje spookachtig. Hoge golven. Shit, hier word ik niet vrolijk van. We gaan wel heel snel, maar met alle vissersstaken is het ook oppassen geblazen hier. We zijn er bijna gelukkig. Nog even doorzetten en we zijn bij de baai. We gaan zo snel, dat we er bijna voorbij gaan, maar het zeil strijken is ook wel even een dingetje met zoveel wind. De verschillende handelingen moeten snel worden gedaan en gaat niet helemaal vloeiend na een nacht met weinig slaap. Op de plek van bestemming wordt het anker om ca. 10 uur uitgegooid en Eric roept: “Wat is dit”? gerafelde lijngerafelde lijnHij heeft een stuk gerafelde lijn in zijn handen. “Heb je iets gevoeld/gehoord aan de motor? “lijn uit de schroeflijn uit de schroefNee, ehhh, volgens mij niet”, zeg ik. De lijn moet door de harde wind overboord gewaaid zijn tijdens het strijken van de zeilen en waarschijnlijk in de schroef gekomen zijn. We zijn allebei behoorlijk moe en gaan eerst slapen. Na de powernap duikt Eric onder de boot, naar de schroef, en vindt de rest van de lijn. O, wat hebben we geluk gehad. De lijn had kunnen vastlopen in de schroef en de motor doen afslagen. Na enkele duiken kan Eric de lijn verwijderen, die los maar in elkaar gedraaid om de schroef hangt.  ’s Avonds de tocht geëvalueerd met Roos en Hans van de Vagebond met sardientjes op de bbq, heerlijk! Aan het begin van de avond is ook zeiljacht Ushuaia gearriveerd, waarover later meer. 

Nu eerst genieten van de Algarve, dit is echt zomervakantie!

Voor verdere tochtdetails zie ook SY Vagebond.

Dank Hans & Roos.

 

Sagres Vagebond en UshuaiaSagres Vagebond en Ushuaia

 

 

 

 

Lees de rest van deze post »

Porto-Cascais/Lissabon

Gepost 2017/09/13

Het afscheid van de Douro Marina in Porto is even warm als het welkom. Wat een fijne haven en we zijn inmiddels een beetje verliefd geworden op Portugal. We verlaten Porto om 12:00 uur in een dik wolkendek, het miezert en er is geen wind. De weersvoorspelling geeft aan dat we de eerste paar uren geen wind hebben, du

Cascais ankerbaaiCascais ankerbaai

s de motor aan. Na een paar uur nog steeds geen wind en zo langzamerhand wordt Eric hier niet vrolijk van. Het grootzeil klappert en we besluiten om het zeil te strijken, zodat het niet stuk gaat.

Yes, eindelijk! Rond 18.00 uur gaat de wind aan en hijsen we de zeilen weer. Nu maar hopen dat de wind blijft, maar helaas. Na 3 uurtjes gaat de motor weer aan en halen we de zeilen naar beneden. Bah, wat een vervelende tocht. Met de motor aan slapen, daar word je ook niet echt vrolijk van. Het bed van de nachtwacht is nl. naast de motor. Onderweg komen af en toe dolfijnen langs en daar word je zo blij van. Echt leuk. Na een onrustige nacht komen we begin van de middag bij Cascais. Dit ligt in de riviermonding van de Taag (Rio Tejo), waarin ook Lissabon ligt. Eric zegt: “Hé, kijk, Vagebond komt eraan!”. Zij zijn al een paar dagen in Cascais, omdat ze bezoek hebben van de ouders van Roos. Vagebond is dolfijnen aan het spotten en is ook nog gelukt. Ze wachten op ons bij de ankerbaai in Cascais. Wat een leuk welkom. Het laatste half uur kunnen we nog zeilen en gaan als een speer door het water met 8-9 knopen. Dit maakt de tocht toch nog een beetje goed. We gooien het anker uit, pompen de bijboot Maxitaxi op en gaan naar de Vagebond voor een borrel. Wat leuk om elkaar weer te zien. Na een nachttocht voelen we ons net alsof je behoorlijk op stap bent geweest en een kater hebt, dus besluiten om vroeg onder zeil te gaan, zodat we de volgende dag weer fris en fruitig zijn.

Surprise! Via de app ontvang ik een berichtje van een ex-collega JJ. Ik zeg eigenlijk nog steeds collega en zo voelt het soms ook nog, maar sinds 1 januari 2017 is dit niet meer zo. Hij is met zijn vriendin Anoek een paar dagen op vakantie in Ericeira (ca. 30 km van Cascais) en het zou leuk zijn om elkaar te treffen. Heel toevallig zijn ze vanmiddag in Cascais, dus Maxitaxi gestart en hun opgehaald om gezellig op de Maximo een borrel (of 2…) te drinken. Het is zo leuk en gezellig. Uiteindelijk in donker/schemer brengen we ze weer terug naar de wal. Met z’n vieren in de Maxitaxi gaat net en we hebben allemaal een natte broek door de harde wind en golven, maar dat mag de pret niet drukken.

2 dagen later worden we door JJ en Anoek uitgenodigd voor een gezellig en heerlijk diner in Cascais. JJ en Anouk, bedankt!

Cascais is een leuke plaats met een mooie ankerbaai. Van oudsher is Cascais een vestingstadje en een vissersdorp. In 1870 werd het op de kaart gezet als vakantiebestemming, nadat de koninklijke familie hier de zomer doorbracht. Hierdoor kwam er meer adel naar Cascais, wat duidelijk zijn sporen achterliet. Dit is nu ook nog te zien. Ook is Cascais een aanrader voor mensen die een weekendje naar Lissabon willen. In de haven treffen we Stella en Huub van zeiljacht Ushuaia. In Porto hebben we hun ook getroffen in de haven. Zij zijn onderweg naar de Algarve en geven aan dat de Algarve zo mooi is. We twijfelden nog om vanaf Cascais rechtstreeks naar Madeira te gaan. Dit doen nl. veel vertrekkers in plaats van via de Algarve. Beslissing is gemaakt: “We gaan via de Algarve”, we hebben tenslotte nog tijd.

Vanuit Cascais kun je met de trein in een halfuurtje naar Lissabon. Plannen worden gemaakt met Vagebond en voordat we het weten zitten we in de trein. trein Cascaistrein CascaisEen tussenstop wordt gemaakt in de voorstad van Lissabon: Belém.  Een paar highlights bezoeken we: Torre de Belém (verdedigingstoren), Monument Aos Combatentes (nationaal herdenkingsmonument aan de Portugese militairen die overleden zijn in Afrika tussen 1961 en 1975) , Mosteiro des Jerónimos (klooster) en het hoogtepunt: Pastéis de Belém. Dit is de beroemdste bakkerij van Portugal en dé plek om het befaamde Lissabonse custardgebak te proeven. Je moet er wel even voor in de rij staan, maar dan heb je ook wat.Bakker BelemBakker Belem

Vervolgens in Lissabon een hele lange wandeling gemaakt naar Castelo de Sao Jorge. Dit is met 18 torens de trots boven de stad en vanaf het fort heb je een waanzinnig uitzicht over Lissabon. Via de fado wijk Alfama, langs het centrum terug naar de trein. Het straatbeeld met de steile tram is erg mooi. Lissabon is zeker de moeite waard om nog een keer naar toe te gaan. Wat is het warm, pfff. Na veel gelopen te hebben, besluiten we om weer lekker naar ons mooie terras in de ankerbaai te gaan. Heerlijk om na een lange dag weer moe en voldaan op de Maximo in slaap te vallen. De volgende dag wordt als eerste wederom het weer bestudeerd en overleggen we met Vagebond over ons vertrek naar de Algarve. De planning is om begin van de middag te vertrekken, zodat we morgenochtend de Kaap Sint-Vincent kunnen ronden. Geadviseerd wordt nl. om deze in de ochtend te ronden in verband met de Portugese Noord, die vaak ’s middags erg hard is. Doel is om in de baai van Ponta de Sagres het anker uit te gooien. 

 

Rio de TejoRio de Tejo

Lees de rest van deze post »

Warm welkom in Portugal

Gepost 2017/08/28

Hoe meer Nederland stilletjes ontwaakt uit het zomerreces en weer massaal aan het werk gaat, hoe meer wij beseffen dat wij de komende 2 jaar dit leven leiden. Af en toe hebben we nog wel haast met onze dagelijkse werkzaamheden, maar steeds vaker zeggen we tegen elkaar: “Het kan ook manana”. We hebben al lange tijd geen lange broek meer gedragen en deze week is alle warme kleding veilig opgeborgen en heel ver weggestopt. Kortom, we komen aardig in de flow van dit avontuur.

Tijdens de relaxte dagen, als we achter het anker liggen en genieten van het mooie weer, kijk ik naar de open zee en voel van binnen het verlangen om weer de zee op te gaan. Het glinsterende water in de zon, de golven, de wind door mijn haren, het ruisen van het water en het geluid hoe Maximo ons door het water meeneemt naar de volgende mooie bestemming. Nooit gedacht dat dit gevoel mij zou overkomen. Ook met in mijn achterhoofd de gedachte dat de kalme zee ineens kan omslaan en van een mooie spiegel kan veranderen in het enge, onstuimige en gevaarlijke wassende water.

BaionaBaiona

Vanmorgen, 23 augustus, is het zover. De Spaanse scharrelweken zijn voorbij. In onze laatste bestemming van Spanje, Baiona, halen we het anker op en gaan richting Portugal. Heerlijk. De populaire badplaats Baiona ligt op de uiterste punt van de Ría Vigo. In de haven ligt een replica van La Pinta, één van de 3 schepen van Columbus. In Baiona bracht hij het nieuws van de ontdekking van Amerika. We hebben ons nog even getrakteerd op de laatste tapas in Spanje na een heerlijke wandeling door het oude stadscentrum en het voormalige 16e eeuwse fort bij de haven.

 

We halen de laatste proviand, tanken diesel en zijn klaar voor Portugal. Onze volgende bestemming is Porto en we hebben 1 tussenstop in Viana de Castelo. Een andere Nederlandse boot Fastus vertrekt ook vandaag uit Baiona en Vagebond is al in Porto. We komen eraan! Bij het verlaten van de baai worden we nog even getrakteerd op een show van dolfijnen. Dit blijft, ondanks dat we het nu regelmatig meemaken, heel bijzonder en je krijgt er geen genoeg van.

Yes, Porto in zicht na een rustige tocht. Af en toe te weinig wind, maar met de genaker (groot voorzeil voor licht weer) GenakerGenakerop gaan we toch nog redelijk snel. Op 24 augustus komen we om 16:00 uur aan in de haven, Douro Marina, in Porto. Ca. 2 mijl voor Porto ligt de haven Leixoes. Vanuit hier kun je in ca. 30 min. met de trein naar Porto. Leixoes is een industriehaven en dat is de reden dat we hebben gekozen voor de haven in Porto. Wel iets duurder, maar vanaf deze rustige haven heb je een hele mooie wandeling (ca. 45 min.) langs de rivier, de Doura, naar Porto. Je komt hier veel mensen tegen, van hardlopers tot vissers en alles wat er tussen zit.

Aankomst PortoAankomst PortoWat een warm welkom in de haven in tegenstelling tot in Spanje. De mensen spreken goed Engels en we ontvangen allerlei informatie over Porto en krijgen nog even uitleg over de betekenis van Maximo in het Portugees (= maximum, maximaal). Dit gebruiken ze ook bijvoorbeeld voor als iets het beste/het einde is. Nice to know.

Als je in de haven ligt, moet je officieel inchecken met je documenten, zoals paspoorten, scheepspapieren, etc. Tevens niet te vergeten: indien je de grens passeert een nieuw landenvlaggetje hijsen. In Portugal werden we direct hierop aangesproken bij aankomst in de haven, dat we de Spaanse vlag nog hadden. Dit ligt kennelijk toch gevoelig en ik was eigenwijs. Ik dacht: “Dit doen we in de haven even”.Douro portbotenDouro portboten

En wat doe je in Porto? Natuurlijk Port drinken! Porthuis Graham'sPorthuis Graham'sAan de kant van de haven zitten de porthuizen met de kelders,  dus we zitten direct goed. Je hebt genoeg keus en wij hebben uiteindelijk gekozen voor Graham’s. Eerst een korte rondleiding, daarna proeven en dat vinden we helemaal niet vervelend. Porto is een fantastische stad en ideaal voor een weekendtrip. Het oude centrum is heel compact en erg levendig,  gezellig en er hangt een relaxte sfeer.

In de Douro vallei bevinden zich de wijngaarden en dit is een adembenemend landschap, met op de soms steile oevers, de in terrasvorm aangelegde wijngaarden. De Douro vallei staat bekend om zijn kwaliteitswijnen en port. We hebben het geluk dat we via een connectie van Alexander Jonkers een auto (van Guus) tot onze beschikking hebben en gaan de vallei bewonderen. Heel veel dank Guus!Douro autoDouro auto

Het is wel een stukje rijden voordat je in het wijngebied bent, ca. 100 km, maar via een hele mooie landelijke route langs de rivier is dat geen straf. Douro vallei
Douro vallei Even auto rijden in plaats van op een boot is ook fijn en je ziet een stuk van het binnenland. Tijdens de route komen we een wijnhuis tegen, Quinta da Massorra,  het lijkt dicht te zijn, maar we proberen het toch. Al snel komt de wijnboer eraan en we zijn welkom voor een korte rondleiding met proeverij. Hij neemt alle tijd en laat ons druiven proeven, zo lekker. Tevens verbouwen ze hier olijven, kiwi’s, kersen en kastanjes. Na de uitleg en rondleiding over hoe ze wijn maken, hebben we de proeverij. Echt heerlijke wijn en hebben dan ook een doosje meegenomen voor bijzondere momenten. Nu zijn we ons aan het voorbereiden op de volgende tocht richting Lissabon en volgens ons motto “Follow the sun”.

 

Douro viewDouro view

 

PS: check Maximo loves food voor een nieuw recept pastasalade tonijn

Lees de rest van deze post »

Spaanse scharrelweken

Gepost 2017/08/13

Na het ronden van de Kaap Finisterre zijn de relaxte Spaanse scharrelweken begonnen. Kaap Finisterre ankerbaaiKaap Finisterre ankerbaaiDe meest zuidelijke kust van Galicië bestaat uit 4 Ría’s in de regio Rías Baixas: Ría de Muros, Ría Aurosa, Ría Pontevedra en Ría de Vigo. Na de laatste Ría begint al het Portugese avontuur, dus we hebben genoeg tijd om in de Ría’s heerlijk rustig aan te scharrelen. Bijzonder is dat deze regio gekenmerkt wordt door alleen maar Spaanse toeristen. Wij vinden dit wel prettig dat je niet platgewalst wordt door de andere Europeanen, waarbij we verder geen namen noemen……BBQ met VagebondBBQ met Vagebond

We starten in Muros met een meet&greet met de Hollandse enclave: SY De Liefde, Fastus, Vagebond en Santana. Santana is op de terugreis en zijn al ruim 7 jaar op pad. Een Hollandse tapasavond wordt georganiseerd en al snel worden alle ervaringen uitgewisseld. Het is ontmoeten en afscheid nemen, waarbij Santana zegt: “we nemen geen afscheid, we zeggen tot later”. Dit gaan we onthouden. De volgende dag is het zwaar bewolkt, in de Ría zelfs mist met regen en je ziet niks, dus lekker binnen een beetje rommelen. Ik trek me terug in de office: bijwerken proviandlijst, uitgavenlijst, logboek, foto’s, blog schrijven en zo is er weer een dag voorbij. Eric doet wat onderhoud aan o.a. de watermaker, motor. “We noemen dit een mollendag”: zegt Santana. Af en toe even naar boven om te kijken of het weer beter wordt, nee, dus weer snel naar beneden. Het zwemwater blijft koud; we hadden gehoopt dat het beter zou worden als je zuidelijker komt, helaas. Het komt niet boven de 15 graden en niet echt uitnodigend dus om lekker lang te zwemmen.

Let’s go: op naar Ría de Aurosa. Hier ligt de wijnhoofdstad Cambados van het bekende DO Rías Baixas wijngebied. Hier worden de beste en bekendste witte albarinowijnen van Galicië gemaakt.  Cambados ligt in het zuiden van de Ría. We scharrelen met Vagebond en zij verkennen een ankerplek. Echter, gezien de noordelijke wind en beperkte plek, besluiten we om in het noorden van de Ría bij Riveira te gaan liggen. Helaas komen we dus niet in Cambados. In deze periode heerst de Portugese Noord. Dit is de wind uit het noorden. ’s Morgens bijna geen wind en vanaf 12:00 uur neemt deze toe en gaat poeieren tot ’s avonds laat richting windkracht 5-7. Heel bijzonder en zeker om rekening mee te houden. In de Ría’s bevinden zich veel pontoons voor o.a. de schelpdierkwekerij. Dit staat niet altijd op de kaart, dus alert zijn voor de navigatie. Het nationale park met de mooie eilanden lonkt en we besluiten om naar het eerste eiland: Isla Isla de OnsIsla de Onsde Ons te gaan. Het scharrelavontuur met Vagebond stopt hier even en we zeggen: “Tot later”. De vergunning hebben we op zak, dus here we come. Het eiland is 6 km lang en heeft wandelpaden, geen auto’s, puur natuur. Alleen de hele dag komen ferry’s om dagtoeristen te droppen. Isla de OnsIsla de OnsVanaf ’s avonds 8 uur is de rust wedergekeerd en besluiten we om aan wal te gaan voor een eerste verkenning. Vanaf het eiland heb je prachtig uitzicht, ook naar Isla Cies. Dit eiland staat ook op ons verlanglijstje en schijnt mooier te zijn. De volgende dag begint de wind aardig aan te trekken en we liggen niet heel rustig in de golven, dus anker op en de Ría de Pontevedra in. In deze Ría bevindt zich een authentiek oud vissersdorpje Combarro, waar nog oude kruisbeelden en hórreos staan. Dit zijn oude graanschuren die bij een huis horen. Ze staan veelal op granieten palen die Horreos CombarroHorreos Combarrobovenaan afgedekt zijn met een ronde schijf die plat is aan de onderkant, zodat muizen en ratten niet bij de oogst kunnen. Het stadje is heel toeristisch en we vertrekken snel weer de volgende dag richting Isla de Cies. Hier ligt Playa de Rodas, dat in 2007 werd uitgeroepen tot het mooiste strand van de wereld. Ook hier kun je mooi wandelen en genieten van de flora en fauna en van hele mooie, romantische zonsondergangen. Isla de CiesIsla de CiesWe besluiten om ook hier weer ’s avonds aan wal te gaan als alle toeristen weer zijn afgevoerd met de ferry’s. Roeien met de bijboot naar het strand. O nee: in de branding een grote golf over mij heen, kletsnat. De volgende dag schijnt de zon weer en we genieten van another day in paradise in de Spaanse scharrelweken. Komende week gaan we de laatste Ría in en verwachten over ruim een week de Portugese grens over te Isla de Cies sunsetIsla de Cies sunsetgaan naar Porto. Uiteraard alles afhankelijk van het weer. Ankerplek Isla de CiesAnkerplek Isla de Cies

PS: klik hier voor een lekker recept: homemade tzatziki

Lees de rest van deze post »

Costa de la Muerte

Gepost 2017/08/01

Deze week hebben we 2 missies, nl. een bezoek brengen aan Santiago de Compostella en het zo snel mogelijk ronden van de Kaap Finisterre om in de westelijke Ría’s te komen. Vrijdag 28 juli pakken we de trein, samen met Vagebond, op naar Santiago. Het is een half uurtje met de trein; prima te doen dus. Santiago is de moeite waard om een bezoek te brengen met natuurlijk als hoogtepunt de kathedraal. Dit is heel indrukwekkend. Op het plein kom je allerlei groepen pelgrims tegen die te voet of met de fiets komen. Voor ons is het grootste deel zeilend afgelegd, alleen de laatste 78 km met de trein. Na het bezoek en de nodige souvenirs ingeslagen te hebben, is het de hoogste tijd voor een terras met wijn en tapas. Je hebt genoeg keuze en wij strijken neer op een terrasje in een zijstraatje, niet al te toeristisch, heerlijk. Uiteindelijk komen we ’s avonds rond een uurtje of 8 weer terug bij de boot en in de ankerbaai zijn inmiddels 2 Nederlandse zeiljachten bij gekomen: zeiljacht De Liefde en Fastus. Vanaf Coruna kom je meer Nederlanders tegen die hetzelfde doel hebben of weer op de terug weg zijn. Gezellig om elkaar te leren kennen en ervaringen uit te wisselen.

Let’s go: op naar missie 2. In 1 keer gaan we de Kaap Finisterre niet halen en besluiten om naar de eerstvolgende Ría te gaan: Ría de Laxe. 8 uur anker op, weinig wind en er is variabele wind voorspelt met windvlagen tot max. 24 knopen in de middag. Het begin van de tocht begint rustig met beetje swell/deining. Af en toe de motor aan, waarop Eric zegt: “Ik ga niet weer weg met zo weinig wind”. Hij wordt op zijn wenken bediend: de wind gaat toenemen en we kunnen heerlijk zeilen. De windmeter loopt op, maar dat is niet zo raar, want er komt een buitje aan. Zodra de bui voorbij is, zal de wind wel weer afnemen. We zetten wel een rif in het grootzeil, ook omdat de wind waarschijnlijk verder gaat toenemen. O jee, na de bui gaat de wind poeieren met wel tot 33 knopen wind (windkracht 7) met behoorlijke golven. De powernap zit er even niet in en alle hands aan dek: voorzeil inrollen en kotterfok erbij. De stemming wordt er niet gezelliger op en ik denk alleen maar: dit is niet leuk en hoop dat we z.s.m. aankomen op onze bestemming. Het zeilen in deze omgeving is niet makkelijk in deze weersomstandigheden. Trots zijn we op Maximo, wat doet ze het goed! De volgende dag ziet het weer er goed uit zodat we onze missie kunnen vervolgen. We besluiten om naar de volgende Ría de Camarinas te gaan. Het is rustig zeilweer en we komen veel boten onderweg tegen. Wanneer we ter hoogte van de Ría zijn worden we gebeld door Vagebond: “Zullen we de Kaap gaan ronden, het is nl. niet heel ver en het is te bezeilen”. 2 zielen 1 gedachte, we zitten er ook aan te denken en hup we gaan door.

De Kaap vormt de noordelijke begrenzing van de Costa de la Muerte (Kust des Doods); het is één van de gevaarlijkste, verraderlijkste kusten ter wereld is. Veel schepen vergingen hier, maar zal verder niet in detail treden met trieste verhalen.

Het is een super tocht en wat imponerend om in een zonnetje de Kaap te ronden. Ook worden we nog op een dolfijnenshow getrakteerd, wat gaaf en bijzonder (zie de video). We leggen de boot voor anker achter de Kaap voor een prachtig wit zandstrand. Na de tocht nog even geëvalueerd te hebben met Vagebond onder het genot van een scheepsbitter gaan we moe maar voldaan de nacht in.

Lees de rest van deze post »

Bienvenido a Espana

Gepost 2017/07/27

Op zondag 16 juli worden we wakker in Spanje van een boot. Ja hoor, zeiljacht Vagebond is ook gearriveerd en veilig de Golf van Biskaje overgekomen. De tocht wordt geëvalueerd tijdens een

gezamenlijk ontbijt in de Spaanse zon en wat zijn we trots dat we de Golf goed zijn overgestoken. Laat het Spaanse leven nu maar beginnen. “Vanavond bbq op het strand?” De bijboot Maxitaxi wordt klaar gemaakt voor een eerste verkenning op het vaste land, het plaatsje Ribadeo. Na 3 dagen op een boot verlang ik ernaar om vaste ondergrond onder me te hebben en lekker te lopen. Ribadeo ligt in de Ría de Ribadeo in Galicië, een autonome regio van Spanje. Een ría is een rivierdal dat uitmondt in zee en is onderhevig aan werking van eb en vloed. Het lijkt op een fjord. Echter, fjorden zijn door gletsjers uitgesleten dalen. Ría’s niet. Omdat Galicië aan 2 kanten aan de Atlantische Oceaan grenst, is het klimaat over het algemeen gematigd met van tijd tot tijd regen. Dit ondervinden wij dus ook vanaf dag 1. Het zeewater is koud, ca. 15 graden. Zal ik een duik nemen of toch misschien morgen? Eerst maar even de stad in. Dat is pech, het is zondag en geen winkel is open. Het wordt dus geen bbq op het strand. Het is rond een uurtje of 3 en het is gezellig op straat. De Ria de ViveiroRia de ViveiroSpanjaarden zitten lekker op het terras te genieten van de tapas en vino. Na een wandeling van een klein uurtje hebben we afgesproken met Hans en Roos en besluiten om nu lekker op het terras te zitten, het ziet er allemaal zo lekker en gezellig uit. Het is rond 4 uur en bestellen een heerlijke cerveza. Even later hebben we de tapas uitgekozen en zijn klaar om te bestellen. De ober zegt: la cocina está cerrada! We kijken elkaar aan en het kan niet anders dan dat hij ons probeert duidelijk te maken dat de keuken gesloten is. Oeps, we moeten duidelijk nog even wennen aan de Spaanse cultuur. Het enige wat er nog is, is de lokale specialiteit: Pulpo (octopus). Laten we die dan maar bestellen. Je krijgt een bord met alleen maar Pulpo incl. de “zuignappen”. Het is een delicatesse, echt heerlijk, maar doe mij maar zonder de zuignappen. Een dagelijks ritueel is het bestuderen van het weer en de volgende bestemming. Al snel blijkt, dat het weer hier heel wisselend is; vaak veel wind of geen wind. Ideaal dus voor een zeiler: not. Na 2 nachten kriebelt het om verder te gaan naar de Ría de Viviero. Een mooi dagtochtje met weinig wind. O nee, er staat helemaal geen wind! Het merendeel moeten we motoren tot ongenoegen van de captain. Rond 19:30 uur komen we aan, anker erin en genieten van een ankerbiertje. De volgende dag is het super mooi weer en eindelijk: de bbq kan ’s avonds op het strand worden aangestoken.Ria de ViveiroRia de Viveiro Samen met Hans en Roos van de Vagebond genieten we van een halve kip en Spaanse worstjes. De mannen hadden beloofd om een tonijn te vangen voor de bbq, maar helaas de tonijn wil nog niet zo happen. Ik ben benieuwd wanneer de eerste tonijn aan boord komt en we deze moeten “slopen”; dit schijnt een behoorlijk bloederige happening te zijn. Nog even wachten dus. De volgende dag gaan we op verkenning in Viviero. We leggen onze Maxitaxi aan een hoge kade in de haven. Na boodschappen te hebben gedaan, gaan we weer naar de Maxitaxi. Eric sleept hem naar een plek waar we makkelijk aan boord kunnen stappen. Wanneer hij bij mij komt, hoor ik een ssssssss. Nee, een lek! Eric zegt dat dit door mosselen aan de hoge kade is gekomen. Snel aan boord en naar Maximo. Ik stribbel nog wat tegen: “Ik ga toch niet in een zinkend bootje stappen”. Maar ja, hoe moet je dan naar huis? Ok, boodschappen erin en ik er naast. We gaan niet zo snel, maar komen gelukkig droog over. Nu op zoek naar het reparatiesetje. Je gaat er niet vanuit, dat je dit snel nodig zult hebben, dus het ligt ook enigszins verstopt. Eindelijk, we hebben het. Wat blijkt? Lijm is niet meer goed. Vagebond schiet nog te hulp, maar ook die lijm is niet meer ok. Dus we hebben een nieuwe missie in Viveiro: op jacht naar geschikte lijm. Uiteindelijk gevonden in een supermarkt. Nu maar hopen dat dit goed blijft. Voorlopig ziet het er goed uit. Op naar de volgende Ría: Ría de Cedeira. Weersvoorspelling ziet er goed uit met niet teveel wind. We moeten wel een kaap ronden: Cape Ortegal. Rondom een kaap kan het soms wel een beetje spoken met de wind en hoge golven, het is immers wel de Atlantische Oceaan. Na de Golf van Biskaje is dit toch een peuleschilletje? Nou, niet helemaal. De golven worden steeds hoger; dit komt door swell/deining en samen met golven is dit behoorlijk. We worden verrast door een golf: we gaan er midden doorheen met water over de hele boot. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt, bizar. De kustlijn is heel hoog, ruig en imposant. De zon schijnt en het is prachtig om hierlangs te zeilen. Eigenlijk wilden we heel graag naar La Coruna, de landingsplaats van velen die de Golf oversteken. Gezien het weer nemen we een tussenstop in Ría de Cedeira om uiteindelijk op maandag 24 juli in La Coruna aan te komen. In plaats van ankeren besluiten we om midden in de stad in de marina Real Club Náutico da Coruña aan te meren. Heerlijk om hier te zijn. Boten van alle nationaliteiten, velen van hen op weg naar een wereldreis of weer terugkerend van een lange reis. Ook hier komen we meerdere Nederlanders tegen. Snel inchecken bij de havenmeester. We worden teruggestuurd om officiële documenten te laten zien: paspoorten, eigendomsbewijs en internationaal verzekeringsbewijs. We vallen met de neus in de boter: morgen is het feest in de stad en dit wordt gevierd! Ieder jaar wordt in Santiago de Compostela het feest gevierd ter ere van de heilige Jakobus. Het begint op 24 juli en duurt ongeveer 2 weken. Later deze week hebben we gepland om naar Santiago te gaan. Dit is een halfuurtje met de trein vanaf La Coruna. Eerst maar even het feestje meepikken in La Coruna. Het is een straatfestival met (doedelzak) muziek, eten, kraampjes, etc. De doedelzak is hét nationale muziekinstrument in Galicië. De bewoners zijn nl. afstammelingen van een Keltisch erfgoed en men voelt zichzelf dan ook sterk verbonden met de Keltische identiteit. Dit was ook duidelijk te zien tijdens dit feest.DoedelzakkenDoedelzakken De mensen zijn Keltisch verkleed en de doedelzak is nadrukkelijk aanwezig. De day after besluit Eric om zijn wilde haren bij een Spaanse kapper eraf te laten knippen. Het is best lastig; de kapper spreekt geen woord Engels. Met wat gebarentaal begrijpen ze elkaar en heeft hij een mooie “Coupe el Torro”. Na alle was gedaan te hebben en de supermarkt meerdere keren bezocht te hebben, verlaten we de haven en gaan ankeren vlakbij de haven.

De volgende kaap die we gaan ronden is Capo Finisterre. Ook dat is wel een dingetje en hierover kun je ook spookverhalen lezen. Voor degenen die de weerkaarten bijhouden: je ziet daaronder vaak een heel rood gebied. Dit is niet de warme stroom van 30 graden maar minimaal 30 knopen wind (minimaal windkracht 7). En dan te bedenken hoe hoog de golven kunnen staan….. Komende dagen staat er nauwelijks wind, dus we zijn nog niet toe aan deze kaap, maar hopen deze de komende week te ronden. Na de Capo Finisterre gaan we de westelijke Ría’s bezoeken. Tevens staat een bezoek gepland aan het nationale park Atlantische eilanden van Galicië. Voor dit park heb je een vergunning nodig. Deze hebben we reeds en mogen erin. Het natuurreservaat bestaat uit de archipel Cíes en Ons en de eilanden Sálvora en Cortegada. Dit wordt een voorproefje op de Caribbean. We verheugen ons erop.

Lees de rest van deze post »

Like ons op facebook

Like  Maximo1300.nl op facebook en blijf op de hoogte van alle nieuws en avonturen!