U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Onze "inspiratie"- 

vertrekkers:

Blauwe Pinquin

SY Duende

Puff

SY Nightfly

 

Mede Vertrekkers 2017:

SY Vagebond

Zeilboot Linde

S/Y Mar-Jolie

SY-Amante

SY De Liefde

Bojangles

Zeiljacht Tijd

S/Y Dutch

SV Thalassa

Fastus

 

Wil je op de hoogte worden gehouden van nieuwe blogs? Laat dan je mailadres achter via de contactpagina.

 

Martinique (18 januari - 16 februari 2018)

Gepost 2018/02/16

Warm welkom in Fort-de-France door verschillende Nederlandse boten, die we nog niet eerder hebben gezien. Er komt een dinghy aan en we worden begroet door Pieter en Maria, zij charteren hier en kennen het gebied goed. Zij zijn een aantal jaar geleden de wereld al eens rond geweest en wilden graag terug naar de Carieb.  “Jullie zijn op zoek naar zonnepanelen?”. Tamtam gaat snel blijkbaar. “Tja, dan moet je niet hier zijn, maar moet je terug naar Le Marin, dat is nl. het watersportcentrum van dit gebied, daar kun je echt alles krijgen”. Hoe kunnen we dat nu gemist hebben in onze voorbereiding hierheen? En we zijn reeds langs de baai gekomen vanmorgen. Laten we eerst in Fort-de-France, de hoofdstad van Martinique, kijken. Mochten we het hier inderdaad niet kunnen krijgen, dan gaan we morgen naar Le Marin. Eerst maar met de Maxitaxi naar de wal om in te klaren bij de customs zodat we legaal aan land mogen. Welkom weer in Frankrijk, ze spreken niet/nauwelijks Engels. Zelfs bij een VVV en de cruiseterminal kunnen ze je niet in het Engels uitleggen waar je dit kan doen. Uiteindelijk kan dit in een watersportwinkel, Sea Services, via een computer. Wat een verschil met Barbados, waar je langs 3 loketten moet en alles wordt opgeschreven in boekjes met carbonpapier. Voor de zonnepanelen moeten we toch echt naar Le Marin, dus de volgende dag anker op en naar Le Marin. Hier in Fort-de-France Club Med Le MarinClub Med Le Marinlig je ook niet heel relaxed door de ferry’s en cruiseschepen, dus we vinden het niet erg om dit achter ons te laten. In de baai van Le Marin is het nog wel even tegen de wind in opkruisen en uiteindelijk komen we in de baai met meer dan 200 boten geankerd en aan moorings, daarnaast zit hier ook nog eens de grootste jachthaven van de zuidelijke Carieb. Ongelofelijk. Zwemmen en watermaken doen we maar even niet, het water ziet er nl. niet echt fris uit. We vervolgen onze jacht op de zonnepanelen en ja hoor, in één van de vele winkels in de marina, bij Pochon, worden ze gescoord, mooie panelen van Victron. Helaas hebben ze de speciale NOA omhangbeugels niet. Als een kind zo blij (Eric dan) pakken we de zonnepanelen onder de armen en jumpen in de Maxitaxi, zodat deze zo snel mogelijk opgehangen kunnen worden. Uiteindelijk gaat dit heel voorspoedig en het blijkt dat deze glazen panelen van 100 watt ieder (2 stuks) bijna net zo veel stroom opleveren als de flexibele van 130 watt ieder, die we hadden. Zo, deze missie is geslaagd. Check.

Wat is de volgende missie? Meet&greet met de Mar-Jolie. De laatste keer dat we hun hebben gezien, is geweest op La Meet&greet Mar-JolieMeet&greet Mar-JoliePalma (Canarische Eilanden) in oktober. Dus we zijn natuurlijk heel benieuwd om hun weer te zien en bij te kletsen over de overtocht en van alles en nog wat. Na wat appjes heen en weer, treffen we elkaar in de baai bij St. Anne, dit is aan de buitenkant bij Le Marin en is maar een paar mijlen. Ook hier liggen enorm veel boten en ’s avonds als alle ankerlichtjes aangaan, lijkt het wel een enorm dorp, maar het water is er prachtig blauw en schoon en het dorpje St. Anne is leuk. Er wordt veel gelachen, geborreld, gekletst en gegeten. Astrid van de Mar-Jolie besluit nog om de laatste 2 duiken voor haar PADI te doen en dit wordt gevierd op de Maximo met homemade bananenrumtiramisu.  Hoe kan het ook anders in het land van de bananen en rum? (klik hier voor het recept). Ook deze missie is geslaagd. Check.

Op naar de volgende missie. We zien zoveel mooie dinghy’s met snelle motoren in Le Marin en ook in St. Anne. Eigenlijk sinds we Hans en Roos van de Vagebond hebben ontmoet, droom ik al over zo’n mooie dinghy. Éentje die snel gaat, kan planeren en waarin je niet zo nat wordt. Je hebt hier meerdere dealers in Le Marin en het lijkt ons toch wel wat. Laten we eens gaan informeren. Anker op en weer een paar mijl op de motor naar Le Marin. We hoefden er niet lang over na te denken, we liepen namelijk al langer met de gedachte rond en voordat we het wisten, hebben we er één gekocht. Wauw, wat gaaf. De motor hebben ze alleen niet op voorraad, deze komt een week later. Een 8 pk Yamaha Enduro. Dit is een twee takt. In Nederland, (heel Europa?) nauwelijks meer te krijgen, maar hier zie je niet anders en zijn ze er dol op. Twee takt is, ten opzichte van de vier takt, veel lichter, feller en de Enduro’s schijnen onverwoestbaar te zijn.  Nu maar hopen, dat dit geen Caribische afspraken zijn en dat een week zomaar een maand kan zijn. En nu? Maxitaxi verkopen. Wat wil het toeval? Een boot naast ons in de baai wil een andere dinghy, dus wij er langs en de volgende ochtend na een proefvaartje wordt de deal gesloten met een Italiaan, die niet eens probeerde af te dingen. Of is onze prijs dan te laag geweest? Anyhow, we zijn er blij mee, we zitten alleen nog met een 2,5 pk motor. Op verschillende plekken hebben we een flyer opgehangen, dus Grande Anse d'ArletGrande Anse d'Arlethopen dat het lukt. We hoorden wel in de winkel dat er veel vraag is naar motoren in verband met de nasleep van de orkaan Irma. We besluiten om niet hier te wachten op de nieuwe Maxitaxi, maar in de baai Grande Anse d’Arlet. Even verderop heb je nog een paar mooie baaien, nl. Anse Noir en Anse Dufour. Echter, daar kun je last hebben van valwinden als het heel hard waait. Dat hebben we ook in Grande Anse d’arlet, we draaien alle kanten op achter ons anker en het is er nogal druk met ankeraars. Later komen we er achter dat je beter wat verder van het dorpje, meer aan de noordkant van de baai, kunt liggen. Het water is hier prachtig blauw en het is er veel rustiger. De schildpadden zwemmen links en rechts om de boot en je kan hier prachtig snorkelen. Wat een mooie beesten die schildpadden. Het Caribische leventje bevalt ons wel, wat lekker zeg en we voelen ons erg bevoorrecht dat we dit nu kunnen doen.

We komen hier nog een bekende, Franse,  boot tegen, Namasté; we hebben hun ontmoet op Madeira en nu weer hier. Onder het genot van een Frans wijntje wordt op de Namasté bijgekletst.  Zij hebben heel veel tips over het Caribisch gebied, dus dat is zeer welkom. Het is zo leuk van deze reis dat je zoveel verschillende mensen ontmoet, ieder met hun eigen verhaal, verschillende leeftijden. En wat ook heel bijzonder is? Iedereen helpt elkaar indien mogelijk. Elke dag wordt Maxitaxi afleveringMaxitaxi afleveringde mail gechecked of de motor al binnen is. Ja hoor, volgens afspraak wordt deze precies een week later afgeleverd en te water gelaten. “Congratulations with your new AB-dinghy”. Yes, missie geslaagd. Check.

De volgende missie is om de vulkaan Mont Pelée te beklimmen bij de ankerbaai St. Pierre. Echter, dit hebben we nog niet genoemd, maar het regent hier zo vaak en zo heftig, niet normaal. Ook staat er de afgelopen dagen veel wind. Het waait hier natuurlijk altijd, maar het is nu wel meer dan anders. In St. Pierre wordt het ons afgeraden, ook vanwege de vele modder en regen, maar ook omdat het zicht heel slecht is. Deze missie is niet geslaagd. De Mont Pelée is met zijn 1397 meter het hoogste punt van Martinique. De laatste uitbarsting is in 1902 geweest en heeft zijn sporen nagelaten, dit is nog goed te zien in St. Pierre. Dit plaatsje vinden we een beetje tegenvallen en daarom besluiten we vanwege het weer om niet te gaan naar Dominica, maar om op Martinique nog even te blijven. Pointe Boute is de bestemming, dit is een erg mooi ankerplekje tegenover Fort-de-France.

Nog 2 missies te gaan. We zijn er bijna, haha. Alweer een zonnepaneel. Niet omdat deze stuk is of er af is gezeild, maar omdat we er zo blij mee zijn en een extra op reserve prettig is. We besluiten om een dagje een auto te huren en dan kunnen we ook nog wat van het eiland zien. Bij het verlaten van het dorpje, zien we direct hoe adembenemend mooi Martinique is. Zo groen, heel veel suikerrietplantages en bananenplantages. Het is erg de moeite waard om ook het binnenland te bekijken. In het noorden heb je de tropische wouden, rivieren en stranden met zwart zand en in het zuiden heb je meerdere Surfspot Le Vauclin (Pointe Faula)Surfspot Le Vauclin (Pointe Faula)mooie baaitjes en stranden met goudkleurig zand. Aan de ruigere Atlantische kant, heb je ook een hele mooie (kite) surfspot bij Le Vauclin (Pointe Faula) , waar we een stop maken. Onderweg genieten we van een lunch, bij een tentje waar het vol zit met “locals”, met een lokale specialiteit “accras” (soort beignet met vulling van garnalen, groenten, stokvis…)”. Dat is echt lekker. Wat heel bijzonder is, is dat ze hier vaak een aperitief met pure rum drinken. De fles rum komt op tafel te staan, ook midden op de dag. Dit slaan we maar even over. Op de terugweg scoren we nog wat watersportspullen bij de Decathlon (de grootste die ik ooit heb gezien) en campingaz in het dorpje bij de baai. Je ziet overal Total gaz staan, vaak hebben ze ook campingaz als je het vraagt. Met name op de Franstalige eilanden schijnt dit makkelijk verkrijgbaar te zijn. Bij terugkomst wordt de Maxitaxi volgegooid met de spullen en zijn we net voor donker weer terug op Maximo. De boodschappen gaan we morgenvroeg doen bij de Leaderprice (Franse Lidl). Om 10 uur moet de auto worden ingeleverd, dus we zorgen dat we er vroeg zijn. Haha, zelfs voordat de winkel wordt geopend, om 7:45 uur staan we er al. Echte early birds. Overigens zijn we niet de enige wachtenden, Al een stuk of tien locals staan geduldig en druk keuvelend voor de deur te wachten. Niet omdat we boodschappen doen zo leuk vinden, maar omdat het moet. Dan kom ik gelijk bij de laatste missie: olympische spelen kijken! Lange tijd maak ik me er al druk over of we er wel wat van mee krijgen, kunnen we wel ergens kijken of via onze laptop? Eric verdenkt me er zelfs van dat dit de reden is waarom we Martinique nog niet verlaten hebben (onze Vodafone Red abonnement geldt hier gewoon). Gisteren zijn de spelen geopend en vanmorgen moet Ireen Wüst de 3 km rijden. Gelukkig hebben we hier goed bereik. Dit is echt super.  In de auto naar de supermarkt kijk ik al op mijn mobiel, zo ook in de supermarkt en weer op de terugweg. Wat gaaf: 1, 2 en 3. Morgen moet Sven de 5 kilometer. Echter, vanwege het tijdsverschil is de start om 3 uur ’s nachts. Ik zeg tegen Eric: “Ik zet de wekker”. Ik zie hem denken, meen je dat echt en ik moet nog zien of je er inderdaad uitgaat. Ja hoor om 3 uur eruit, kopje thee erbij en genieten maar. Wat een fantastische race en prestatie: goud! Voldaan ga ik weer de kooi in om nog een paar uurtjes te slapen. Ik ben blij dat we hier goed bereik hebben en kunnen kijken. Komende week lijkt het weer rustiger te worden en we willen heel graag verder naar Les Saintes (ligt tussen Dominica en Guadaloupe). “Wanneer gaan we?”, vraagt Eric. Waarop ik antwoord: “In ieder geval na de 10 km van Sven op donderdag, hier hebben we nl. goed bereik”. We besluiten om donderdag na de 10 km ankerop te gaan en opnieuw naar St. Pierre, in het noorden van Martinique te varen. Hier uit te klaren en dan vrijdagochtend om een uur of zes te vertrekken richting Les Saintes. Dit is dan nog een kleine 75 mijl (zo’n 135 km) varen en we denken dat dan voor donker (18:30 uur lokale tijd) te kunnen redden.

 

Lees de rest van deze post »

Martinique down under

Gepost 2018/02/11

Barbados (7 januari - 17 januari 2018)

Gepost 2018/01/31

Carlisle BayCarlisle BayNee! Wat is dat? We zijn weer terug in de ankerbaai Carlisle Bay na het inklaren en zijn op weg naar een borrel bij Fastus; zij liggen vlakbij ons. We kijken naar de Maximo en zien iets vreemds, een zonnepaneel hangt heel raar aan de reling.  John en Monique van de Fastus gebaren al naar ons en we horen het verhaal. Vandaag was een wedstrijd met J-24’s; dit zijn kleine wedstrijd zeilbootjes. Deze hadden we vanmorgen ook gezien en begroet. Na de wedstrijd heeft één van deze bootjes een zonnepaneel vernield van de Maximo. Jeetje, zijn we de oceaan schadevrij overgestoken en dan gebeurt dit hier in de ankerbaai. Gelukkig is er verder geen schade aan de romp, alleen het paneel is totaal vernield, de NOA omhangbeugels ontzet en twee sceptersvoeten (paaltjes) iets verbogen in het dek. Fastus heeft de gegevens van de betreffende boot en de eigenaar. Toch heel fijn als je hulp krijgt van bekenden, anders weet je nooit of je wel de gegevens krijgt.Zonnepaneel gecrashedZonnepaneel gecrashed

Het is wel heel vervelend dat het zonnepaneel stuk is, we zijn nl. afhankelijk hiervan en moeten wel genoeg stroom opwekken voor de koelkast, watermaker en verlichting. Dat lukt met een paneel minder onvoldoende en op Barbados zijn dit soort materialen moeilijk, te duur of niet te verkrijgen (zoals op de meeste eilanden hier).

Nadat we contact hadden gezocht met de eigenaar was een afspraak snel gemaakt. Gregory was uiterst behulpzaam en aardig en voordat we het wisten, zaten we gezellig een lokaal biertje, Banks, met hem te drinken op de Barbados Yacht Club en heeft hij ons de schade vergoed. Deze club ligt bij de ankerbaai en je kan voor 1 week gratis lid worden en je mag dan gebruik maken van alle faciliteiten. Er liggen ook 4 mooie tennisbanen en dat begint dan wel te kriebelen. Ik heb mijn rackets niet mee, dus een potje tennis zit er nu even niet in. Misschien een andere keer in de Carieb. Gregory gaf ook allerlei tips over het eiland en 1 daarvan hebben we opgevolgd. Eric zag vroeger allemaal mooie, lekkere plaatjes over het Surfers’paradise op Barbados, dus daar wilden we in ieder geval naar toe. Hij gaf aan dat we dan BusjeBusjenaar Silver Sands zouden moeten gaan. Hup, wij in een busje en dit is al een belevenis op zich. Het is in het zuiden van het eiland en ongeveer een klein halfuurtje met de bus. Het kost 2 dollars per persoon, ongeacht hoelang je in de bus zit en onder het genot van luide gangstermuziek scheuren we richting Silver Sands. De lokale busjes (privé) rijden met twee personen; een chauffeur en iemand die het geld int. Je kunt overal instappen, gewoon even je hand opsteken en ze stoppen. De munteenheid is hier de Barbados dollar, je kan ook met US dollars betalen. (2 Barbados dollars = 1 US dollar).

Silver Sand is de surfspot en stelt niet zo heel veel voor, maar er hangt wel een heel Silver SandSilver Sandrelaxed sfeertje. Helaas geen windsurfers maar wel kitesurfers. Het was wat onbestendig weer dus af en toe een flinke bui en dreigende wolkenluchten. Het ziet er mooi uit en lijkt me ook wel wat om te leren; wie weet op Bonaire of elders in de Carbibean.

En dan is het zomaar 10 januari, ik ben jarig! Heel bijzonder om dit hier te vieren met een happy hour op de Maximo, waarbij Fastus en Zeester aanwezig zijn. Wat heel toevallig is, is dat zeiljacht Zeester uit Petten komt en zij kennen weer vrienden; Marita en Bas. Met Marita heb ik jarenlang in het tennisteam gezeten en ik heb ook meerdere malen met het Badgastentennistoernooi in Birthday!Birthday!Petten meegedaan. Hoe klein is soms het wereldje?

De volgende dag horen we: “Volk, volk, hallo!”. We snellen naar buiten en begroeten de Thalassa, Geert en Edith. Ze komen aan vanaf de Kaapverden. Wat leuk! De volgende dag worden onze oversteken gevierd op de Thalassa samen met Fastus onder het genot van champagne. Wat geweldig om alle verhalen en ervaringen van de oversteek uit te wisselen. Het blijft bijzonder dat we helemaal hierheen zijn gezeild en wat ook heerlijk is, is dat je nu weer een hele nacht door kan slapen. Heerlijk genieten is dit. De eerste nacht riep Eric ’s nachts plotseling “wie zeilt de boot nu?!” Maar toen hij door had dat we achter het anker lagen en het dus niet vreemd was dat we samen lagen te slapen, viel hij weer snel in slaap.

Na 18 dagen op zee te hebben gezeten, is de waszak aardig vol en ook is alles behoorlijk zout, dus waar kun je wassen? Tegenover de Yacht Club zit een wasserette. Geen zelfservice, maar alles wordt voor je gedaan en je krijgt het netjes opgevouwen terug. Het kost 4,5 Barbados dollar per pond was. Ik kijk Eric aan en zie aan zijn gezicht dat hij wil zeggen: “No, thank you for the information, bye”. Ik ben net iets sneller en maak de afspraak voor het wassen. Eigenlijk belachelijk natuurlijk, maar wel erg prettig, dus we besluiten om het meest noodzakelijke te doen en de rest doen we op onze volgende bestemming.

Barbados is een land in het Caribisch gebied dat bestaat uit één eiland. De Britten zijn meer dan 300 jaar de baas geweest in Barbados. Dat is nu nog te merken aan de taal, sommige gebouwen en straatnamen. De meerderheid van de bevolking stamt af van slaven uit Afrika, zoals op veel Caribische eilanden. Er zijn hier veel suikerrietplantages te vinden en rum is hier één van de belangrijke producten. In de hoofdstad in Bridgetown staan bijna op elke hoek van de straat groente- en fruitkraampjes. Wel oppassen want ze kunnen toeristen wel afzetten. Het is ook vrij duur. Dit komt mede door de Europeanen en de vele cruiseschepen die hier vakantie vieren. Het regenseizoen is hier van juni tot november, echter, wij hebben hier heel veel regen al gehad. Dit is niet normaal voor deze periode van het jaar, maar Barbados is hiermee heel blij. Het is hier nl. veel te droog sinds een aantal jaren. De mensen op Barbados zijn bijzonder aardig en behulpzaam.

Hierbij nog wat tips namens onze “zonnepaneel”-crasher:

  1. Harrison’s cave: midden op het eiland kun je de grotten bezichtigen in een treintje.
  2. Oistins: in het zuiden van Barbados ligt de vissersbadplaats Oistins. Op vrijdag en zaterdag zijn hier markten ‘Fish Fry’ waarbij je heerlijke (vis)gerechten kunt proeven bij verschillende kraampjes. Later op de avond is er live muziek en kun je lekker dansen.
  3. In Bridgetown lunchen in restaurant Mustor’s, waar je heerlijk kan genieten van de lokale keuken, o.a. “Flying Fish en Cou-Cou”.
  4. Op het strand eten bij Lobster Alive onder het genot van live muziek.
  5. Pelican Craft Village in Bridgetown, dit is vlakbij de cruiseterminal waar je moet in-/uitklaren.

Wachten bij uitklarenWachten bij uitklarenDe perikelen met de zonnepanelen blijft ons achtervolgen en Eric wil dit zo snel mogelijk repareren. We besluiten dan ook om afscheid te nemen van Barbados en naar Martinique te gaan, dit is 1 nacht zeilen en op Martinique zitten heel veel (watersport) winkels, dus daar moet het kunnen worden gefixed. Eerst weer uitklaren op Barbados, dit kost 100 Barbados dollars = ca. 50 US dollar; het gaat weer op zijn Barbados (tig keer hetzelfde opschrijven en werken met carbonpapier). Uiteindelijk verloopt het allemaal heel voorspoedig.

 

We vertrekken op 17 januari en na een vlot en super relaxed tochtje komen we ’s ochtends al heel  vroeg aan in Fort de France, de hoofdstad van het Franse Martinique. De Franse vlag kan weer worden gehesen en op naar de baquettes, croissants en zonnepanelen! Wordt vervolgd…..

 

Silver SandSilver Sand

Lees de rest van deze post »

Atlantische oversteek: Yes, we dit it! (19 december 2017 - 6 januari 2018)

Gepost 2018/01/13

Anker ophalen Gran CanariaAnker ophalen Gran CanariaHet is spannend, het voelt als een soort examenstress. Alles is goed voorbereid en ik ben gisteren begonnen met Vitamine C en homeopathische gemberpillen preventief tegen zeeziekte. Op 19 december om 12.00 wordt het anker opgehaald in de baai van Anfi del Mar, Gran Canaria, om koers te zetten richting Barbados. We hebben er veel zin. Het weer ziet er goed uit met in het begin van de tocht wat meer wind. Het is zaak om zo snel mogelijk bij de eilanden weg te komen om de invloeden met de acceleratiezones achter ons te laten. We zijn nog maar net weg en de wind valt weg als gevolg van de luwte van het eiland Gran Canaria. De eerste paar uren wordt het motoren. We varen richting Tenerife en de acceleratiezone tussen Gran Canaria en Tenerife en al snel trekt de wind aan en kunnen we zeilen, heerlijk! Mooi windje, wel wat rommelige golven, maar ziet er goed uit. De wind trekt aan en we reven onze zeilen. De weermodellen rondom de eilanden zijn niet betrouwbaar en is dus maar afwachten hoe het zich gaat ontwikkelen. Het duurt niet lang of de wind blijft maar toenemen, tot uiteindelijk 25-30 knopen (windkracht 6-7) met uitschieters naar 35 knopen. En de golven worden ook steeds hoger (4-5 m). Even rustig erin komen is er niet bij. De adrenaline stijgt aan boord. Zaak is om de boot heel te houden en elkaar. We doen er alles aan om veilig aan boord te leven en goed op elkaar te letten. “De boot is zo sterk als zijn bemanning” is een gezegde, die er niet voor niets is. Op een paar blauwe plekken na gaat het allemaal goed. Zelfs geen zeeziekte aan boord.

Deze harde wind  houden we de eerste drie dagen en ik ben blij dat ik wat maaltijden heb voorbereid, snel even opwarmen en klaar. Snel opwarmen, lijkt makkelijk, maar ook dit is met zo’n ruige zee net apenkooi. De normale, primaire dingen, zoals eten maken, koffie/thee zetten, douchen,  toilet bezoeken, etc. worden allemaal uitdagingen. De eerste nacht is donker, geen maan en er hangen ook buien in de lucht, waarin ook extra wind kan zitten. Gelukkig hebben we radar waarop je de RegenboogRegenboogbuien en de intensiteit daarvan kan zien.  De zeilpakken worden aangetrokken voor de nachtwacht. Hoe gaan we de eerste nacht doen? Ik geef aan dat ik wel als eerste wil slapen, omdat Eric de eerste dagen daarmee meestal moeite heeft. Als ik in de kooi lig, voelt het alsof ik in een wasmachine lig. Ik word alle kanten op geslingerd en het water en de golven klotsen lekker tegen de romp. Waarom doe ik dit allemaal? Op dag 1 begin ik al met aftellen. Hoewel ik weet dat dit nergens op slaat als je nog 3 weken voor de boeg hebt, maar toch doe ik het. Voordat ik het weet, moet ik alweer wisselen met Eric en hij ervaart hetzelfde en doet geen oog dicht. De nachtwachten lopen erg rommelig en we kunnen er nog niet echt een systeem in vinden. Dit komt uiteraard mede door de ruige omstandigheden. Het is nog best koud en ’s nachts hebben we zeilpakken aan. Elke dag worden de weerkaarten met behulp van de satelliet binnengehaald en nauwkeurig bestudeerd. Dit kost ca. 2 uur per dag, mede doordat satellietverbinding traag werkt. Het lijkt erop dat dit weer tot de Kerst blijft en dat is dus een hele week! Het wordt een lange week. Eric blijft last hebben met slapen. Nu hebben we een hele scheepsapotheek aan boord met verschillende pilletjes, die hem daarbij kunnen helpen. Echter, een captain die knock-out in de kooi ligt, lijkt ons ook niet zo’n goed plan, dus toch maar zo doorgaan. Uiteindelijk lukt het vanaf vrijdag een beetje beter met slapen en zo raken we steeds meer ingeslingerd aan boord. Normaal duurt dit 3 dagen, maar bij ons met deze ruige omstandigheden ca. 1 week.

Als de wind te ver afneemt ontstaat er een ander ongemak. Door de hoge golven en te weinig winddruk in de zeilen, beginnen deze heel hinderlijk en dreigend te klapperen. Eric heeft hier een verschrikkelijke hekel aan, want hierdoor heeft het materiaal te lijden en gaan dingen stuk. Hij probeert alles om het klapperen maar zo veel mogelijk tegen te gaan en vooral hopen op meer wind.

Schoothoek grootzeil losSchoothoek grootzeil losIk lig nog in de kooi te slapen en Eric roept: “Marleen, nu komen!”; dit klinkt heel serieus en is heel anders dan gisteren: “Schatje, zal ik een kopje koffie voor je maken?”. Hup, kleding aan en naar buiten. Het blijkt dat de schoothoek van het grootzeil los is gegaan (de pen is uit de harp getrild). Eric kan de schoothoek weer makkelijk terug in de harp bevestigen en zekert deze nu met een tie-wrap.  

En dan is het zomaar Kerst. Dit wordt gevierd met een heerlijke kerststol, die we konden kopen op Gran Canaria. Vanwege het weer verder geen Kerstactiviteiten op de Maximo. Inmiddels zijn we een week onderweg, nog 2 te gaan…..Het weer wordt steeds aangenamer, lekker warm. Watertemperatuur is inmiddels gestegen naar 25 graden. Voor ons afscheid hebben we van de familie van Eric ingeblikt vlees gekregen van een hele goede kwaliteit (www.hetlekkerewinkeltje.nl uit Leek), dit was zo makkelijk en lekker. Van tevoren had ik al een bak met rijst gemaakt en kon zo vanuit de koelkast bij o.a. de kipsaté, goulash, kip stoofpotje, heerlijk genieten!

Na de Kerst wordt het rustiger en kunnen we zo langzamerhand alles doen aan boord. Lekker even bijkomen van de eerste week en bijslapen. Dat is wel nodig. En een heerlijke buitendouche midden op de oceaan. Hoe lekker is dat? Ook komen we in het ritme van de nachtwachten. We starten om 21:00 uur met wachten van 3 uur op en 3 uur af. Ik blijf het wreed vinden om zo uit je slaap te worden gehaald en gelukkig word ik af en toe gematst door Eric. Dat is heel fijn.

Positie intekenen op kaartPositie intekenen op kaartDe dagen vliegen voorbij, maar waarmee eigenlijk? De dag wordt gestart met het binnenhalen en bestuderen van de weerkaarten, routeplanning, positie op kaart zetten, rondje dek-check, ontbijten, powernaps, water maken, groenten-/fruitnetten controleren, check accu’s en zonnepanelen, lezen, chillen, zelf yoghurt maken (klik hier voor recept) mijmeren over de oceaan en voordat je het weet, zit je alweer aan het diner. Tijdens het diner wordt besproken hoe we de nacht ingaan, wie als eerste gaat slapen, voorbereiden van de nacht, etc. We merken dat door alle apparatuur aan boord de accu’s snel leger worden en ook door de vele bewolking van de eerste week. Af en toe draaien we dan de motor bij, zodat ChillenChillende accu’s weer geladen worden en we ook alle apparatuur weer kunnen opladen en water kunnen maken.

Sommige mensen, die de oceaan oversteken komen geen, of bijna geen, boten tegen. Ik weet niet of het komt doordat wij een wat noordelijkere koers varen of dat het toeval is, maar wij zien af en toe wel boten. Soms niet live, maar op de AIS. Op een gegeven moment moet Eric zelfs een boot oproepen omdat deze op ramkoers met ons ligt. De kapitein is erg vriendelijk en wijkt zelfs voor ons uit. De dag voor Kerst zien we een schip dat ons oproept Groenten-/fruitnettenGroenten-/fruitnettenen een praatje maakt. Na een leuk gesprek en elkaar over en weer een prettige kerst te hebben gewenst, beëindigen we het gesprek.

Op 30 december is het een heerlijke rustige dag en Eric gooit z’n hengel uit. We besluiten om die dag makkelijk te dineren met een tosti. Ik zeg nog tegen Eric: “Haal die hengel maar voor die tosti eruit, want het is ook zo donker”, waarop hij zegt: “Na het eten haal ik hem eruit, nu begint de beste tijd van de dag”. Na de laatste hap maakt de hengel het ratelende geluid van “BEET”! Yes! Na de ervaring met de Mahi Mahi op onze reis tussen Portugal en Porto Santo ruimen we alles snel op en brengen alles in gereedheid voor de vis. Wat zal het zijn? We varen nog veel te snel om de vis binnen te halen, dus voorzeil naar binnen, uiteindelijk zelfs motor in z’n achteruit gezet om bootsnelheid eruit te halen, want het is anders meer een gevecht tegen de voortzeilende boot dan tegen de vis. Het duurt lang en de kans dat een haai de gehaakte vis als prooi ziet wordt daardoor steeds groter. Op een gegeven moment zegt Eric: “Volgens mij zit er WahooWahooalleen nog maar een kop aan, ik voel niets meer”. Ehm, dat zou heel zuur zijn van alle inspanningen. Echter, na bijna een uur, wordt de vis binnengehaald. Wauw, een Wahoo van ca. 1 meter! Eric maakt de vis schoon en ik vacuümeer 3 porties voor in de koelkast. Voor morgen hebben we een mooi verjaardagsmaal voor Eric.

Oud en nieuw en de verjaardag op de oceaan. Hoe bijzonder is dat? Zonder gebak en oliebollen, hoewel dat best lekker zou zijn. Wel nog een leuke verrassing van de dolfijnen die ons kwamen opzoeken. Zo bijzonder blijft dat. Ook worden we regelmatig bezocht door vliegende vissen aan boord. Dit ruik je direct, ze stinken! Je ziet ze overdag regelmatig in groepjes het water uit komen om na een vlucht, met soms onverwachte hoeken, een flink stuk verder weer in het water te belanden. Het lijken dan net een koppel zilverkleurige vogeltjes die over het water vliegen. Apart gezicht.

Verder gaan de feestdagen een beetje aan ons voorbij, het gevoel is er niet echt. We besluiten om de feestjes te bewaren voor op Barbados. Na weinig wind en 8 motoruren in de nacht van 1 januari gaat vanaf 2 januari de wind weer toenemen en zal het weer wat minder makkelijk allemaal zijn aan boord, dus alvast extra maaltijd maken. Ook wordt het nog warmer, watertemperatuur inmiddels richting 30 graden. Dat is lekker. Het verlangen naar een frisse duik op Barbados groeit. Weersvoorspelling klopt, wind neemt toe tot ca. 20-25 knopen en Maximo gaat weer als een speer door het water. Voorzichtig kijken we naar de ETA voor Barbados, waarschijnlijk zaterdag-zondag. We zullen zien. De windrichting is niet altijd overeenkomstig de voorspelling en die is bepalend voor de richting waarin we varen. Vurig hoop ik op zaterdag, maar ik probeer dit wel los te laten, hoe moeilijk dit soms ook is.

Woensdag 3 januari begint heel positief: nog maar 500 mijl te gaan en aankomst zaterdag. In de loop van de middag neemt de bewolking toe en we zetten de radar bij en zien allemaal buien om ons heen. Het duurt maar even of we krijgen de volle laag van een squall (heftige tropische bui met veel wind en regen). Éen voordeel: de boot wordt even flink schoon gespoeld en wij ook. We waren nl. te laat met het aantrekken van onze zeilpakken. Na deze bui is het nog niet gedaan met de squalls, het blijft de hele nacht onrustig waardoor we ook niet goed kunnen slapen, we moeten alert zijn. De volgende dag klaart het gelukkig op en enigszins zenuwachtig begin ik aan de nachtwacht. Ik hoop niet weer op squalls. We hebben geluk: volle maan en een heldere nacht.Squalls vlakbij BarbadosSqualls vlakbij Barbados

Het is echt waar: zaterdag komen we aan op Barbados! Wat een gaaf bericht en een heerlijk gevoel om daarnaar toe te leven. De champagne kan in de koelkast worden gezet. Ik kan niet wachten om het anker uit te gooien. De laatste 24 uur is nog even pittig met opnieuw allemaal buien en heftige squalls. Eric besluit om de hele nacht buiten en alert te blijven. LAND IN ZICHTLAND IN ZICHTZaterdagochtend is het zover: LAND IN ZICHT! Dit is het mooiste moment van deze tocht. Na 18 nachten, 4,5 uren en 3032 mijlen komen we aan in de regen op Barbados. Dit hadden we niet verwacht, maar mag de pret niet drukken.

We varen de ankerbaai in en er komt een dinghy ons tegemoet. Haha, zeiljacht Fastus. Wat een leuk welkom, dit hadden we niet verwacht. Wij dachten dat ze nog op de Kaapverden waren. Nadat we anker hebben uitgegooid en meest belangrijke dingen hebben opgeruimd, nemen we een ankerbiertje en daarna champagne. Wat een trots gevoel. Het besef is er nog niet echt als we de nacht ingaan. Volgende ochtend een heuglijk Barbados vlag hijsenBarbados vlag hijsenmoment: de Barbados vlag hijsen en de gele, quarantaine vlag. Deze vlag dien je te hijsen als je nog niet ingeklaard bent. Nadat we de Maxitaxi weer te water hebben gelaten, gaan we ons als eerste inklaren. We houden er rekening mee dat dit wel wat tijd kost. De customs zit bij de cruise terminal. Je moet langs 3 loketten: health officer, customs en immigration. In eerste instantie waren we naar een verkeerd loket verwezen, nl. het loket als je weer gaat uitklaren. Echter, toen we hier aanklopten om 13:00 uur, hadden ze siësta tot 16:00 uur. Dat is pech. Er was een leuk barretje met extreem goede wifi incl. bier en hamburgers, dus het was geen straf om te wachten. Uiteindelijk ging het allemaal heel voorspoedig en waren we net voor donker (18:00 uur) weer terug op de Maximo. Hier hadden we een vervelende verrassing, waarover in ons volgende blog meer.Yes, we did it!Yes, we did it!

 

PS: het blog is enigszins vertraagd online beschikbaar gekomen door alle internet en wifi frustraties... Dit is toch echt een andere wereld en online zijn is niet vanzelfsprekend. Dit is voor de crew van Maximo even wennen.

 

Atlantische oversteek: we can do it!

Gepost 2017/12/18

Het is zover, we gaan Europa verlaten.

In Friesland zeggen ze dan: It giet oan!

Voor ons vertrekken 2.0. Het eigenlijke vertrek was zondag 28 mei jl., maar dit voelt voor ons opnieuw als een vertrek; een oceaan oversteken, zo’n 20 dagen op zee, een nieuw werelddeel…

Vorige week maandag hebben we de haven van Puerto de Mogan verlaten en hebben weer een mooi en rustig ankerplekje opgezocht bij Anfi del Mar. Vervolgens hebben we veel moeten regelen; het probleem met de pomp van de watermaker en als klap op de vuurpijl (bijna oud&nieuw) de kwestie met de verzekering.

Gelukkig hebben we vandaag (maandag 18 december) het verlossende woord gekregen: verzekering is geregeld. Kuiper Verzekeringen en Jonkers Yachts, bedankt!

Vorige week hadden we de laatste verse proviandering al gedaan, Marleen had maaltijden bereidt en het belangrijkste: we hadden de boot helemaal klaar gemaakt. Nu we noodgedwongen wat meer tijd hebben, benutten we deze tijd nuttig. Alle 6Onderhoud lierenOnderhoud lieren lieren zijn uit elkaar gehaald, ontvet en opnieuw ingevet. Ze lopen weer als een tierelier. Daarna nog even de mast in. Van boven naar beneden alles checken; verstaging, terminals, sluitingen, blokken, radar. Gelukkig geen onvolkomenheden kunnen ontdekken en gelijk even een paar mastfoto’s kunnen maken.

Doordat we een paar dagen later vertrekken, zijn er al weer wat zaken die opgegeten Mast checkMast checkzijn en aangevuld moeten worden. Direct nadat we vandaag het verlossende woord van de verzekeraar hadden gekregen, hebben we de Maxitaxi weer opgepompt en is Marleen met het bootje naar de kant gevaren om weer inkopen te doen. Nadat Marleen (alweer) met een volle boodschappenwagen terugkwam, is ze direct weer aan het koken geslagen. Deze maaltijden zijn voor de eerste 2 à 3 dagen. Deze zijn het lastigst en heb je vaak geen lust om te koken. Het is dan heel handig als je alleen maar even een maaltijd hoeft op te warmen.

Mast checkMast check

Morgenochtend brengen we de laatste afval(verpakkingen) naar de wal, bergen we het bijbootje op en gaan we ankerop. Zo’n 20 dagen op zee. Dus : kerst, oud&nieuw en Eric’s verjaardag op zee, hoe bijzonder is dat! Als het tegenzit die van Marleen ook nog (10 januari), maar we rekenen erop voor die tijd op Barbados te zijn en het daar uitbundig te vieren.

 

 

We hebben er zin in, op naar Barbados!

Aantal nautische mijlen (hemelsbreed): 2700

Vertrek: 19 december 2017

Duur: ca. 3 weken

ETA: 8 januari 2018

We zijn tijdens de oversteek te volgen via de gps tracking via deze link en zullen tevens, indien mogelijk updates plaatsen via twitter en/of op facebook.

 

Atlantische oversteek: vertrekken of toch niet? (door Eric)

Gepost 2017/12/16

Het is donderdag 14 december, de dag voordat we zullen vertrekken voor de grote oversteek over de Atlantische oceaan. Zo’n 20 dagen geen land in zicht.

De dag bestaat uit onder andere het terug installeren van de watermaker. Er schijnt een koolborstel te blijven hangen waardoor de pomp af en toe niet start. Een klein tikje tegen de pomp doet dan wonderen.

Daarna het doen van de laatste boodschappen; vers fruit, verse groente, pakken wijn (want wijn is duur aan de overkant), Bimbo BroodBimbo Broodwat zuivel en Bimbo brood. Bimbo, want onze spreuk luidt: “Bimbo, fresh for ever”. We weten niet wat ze door het brood doen (het schijnt olijf- en of zonnebloemolie te zijn), maar dit brood blijft heel lang vers. We kopen er acht. Houdbaar tot 28 december. Daar komen we de eerste dagen wel mee door…

De dame in de Spar supermarkt vraagt, kijkend naar de hoeveelheid, of dit een “delivery” is. Boodschappen voor een bedrag boven de € 70,= worden gratis op de steiger bezorgd. We schudden beide nee en wijzen naar onze vertrouwde boodschappenkar. Het arme ding heeft al behoorlijk op zijn sodemieter gehad. Soms was de afneembare tas bijna niet aan boord te tillen, maar de tas, het frame en de wielen geven geen krimp. Nogmaals dank aan de collega’s van St. Jude Medical/Abbott.

Na de boodschappen is het de uitdaging om alles weg te stouwen in alle hoeken en gaten van de boot. Zodanig dat het niet stuk gaat of hinderlijk tikkend of schurend ons uit de slaap gaat houden tijdens het zeilen. O ja, en natuurlijk is het de kunst te onthouden waar je alles verstopt…

Daarna moet het bijbootje , de Maxi-taxi, en het motortje opgeruimd worden. Deze heeft een aantal weken in het water gelegen en dat is te zien. De bodem is helemaal groen en er groeien zelfs al kleine mosselen onder. Het kost me aardig wat moeite en tijd om ons bootje weer een beetje toonbaar te maken, maar het resultaat mag er zijn. Het bootje wordt nadat het is opgedroogd opgevouwen en weggeborgen in een bakskist.

ReddingsvlotReddingsvlotOok moet de wegneembare kotterfok worden gezet en de schoten (touwen waarmee je hetRescue MOB ladder (Man Over Boord)Rescue MOB ladder (Man Over Boord) zeil dicht trekt) bevestigd. Het reddingsvlot dat we altijd onderin een bakskist hebben liggen, willen we op een betere, sneller bereikbare plek leggen. Want in een noodsituatie een zware container die uit een bakskist halen lijkt ons geen eenvoudige opgave. Via sjorbandjes op één van de deksels van het zwemplateau lukt het om direct paraat te bevestigen.

Als we om vijf uur uitgeblust even zitten uit te hijgen en ik mijn mail check, roep ik ontzet uit: “Nee he!”. De verzekeraar heeft een mail gestuurd dat onze Cariben dekking niet wordt gehonoreerd, omdat ons taxatierapport te oud is. Het taxatierapport is van december 2014, ten tijde van de aankoop van Maximo. Hoe kan dat nou? We hadden toch in mei van dit jaar de verzekering al rond? We wisten dat het verzekeren van een zeilreis over de oceaan wel een dingetje is en dat dat niet vanzelfsprekend is. We hebben zelfs beide een zeilers CV moeten overhandigen, maar uiteindelijk werd eind mei verklaard dat het voor elkaar was en ontvingen we een premievoorstel. Omdat de premie voor een trans-Atlantische verzekering aanzienlijk duurder is dan de “gewone” hebben we in overleg met de verzekeraar besloten de verzekering pas in te laten gaan, zodra we de Canarische eilanden zouden verlaten. Nu dus. Een kleine twee weken geleden had ik een mailtje gestuurd met die mededeling en nu dus dit antwoord. Op donderdagmiddag 17:00 uur, de dag voor ons vertrek.

Verslagen zitten we in de kuip en kijken elkaar aan. En nu?

Vertrekken kan niet. Je kan niet onverzekerd met een boot, met de waarde van een huis, onverzekerd de oceaan gaan oversteken. Hoe komen we hier en nu aan een taxatierapport?

Ik besluit om ’s avonds eens een opsomming te gaan maken van de investeringen die we in de boot hebben gedaan sinds wij haar hebben aangeschaft. Dat wordt al snel een hele lijst en dit zijn alleen nog maar de grotere posten. Gelukkig hebben we de meeste facturen digitaal, dus die kunnen erbij. Ik wil dit gaan gebruiken om bij de verzekeraar aan te tonen wat er aan het schip is gedaan en dat het schip, zowel in economische als technische staat, er zeker niet op achteruit is gegaan. Na een slapeloze nacht, de volgende ochtend direct gebeld met de verzekeraar. Het lijkt te berusten op slechte communicatie, nooit gecommuniceerd dat er een recent taxatierapport moet zijn. Dit lijkt elke verzekeraar te weten, maar als ze dit niet communiceren… De betreffende persoon die onze verzekering in mei heeft behandeld is met vakantie, en dat maakt het ook niet makkelijker.

De persoon aan de telefoon belooft ons, met de door mij opgestelde lijst, nogmaals zijn best te doen bij de volmachtgevers.

Ondertussen gaan wij nog maar eens informeren bij een andere verzekeraar en leggen het verhaal daar voor. Ook zij gaan hun best doen.

Intussen is het vrijdagavond en we hebben nog geen duidelijkheid. Dit weekend blijven we op de Canaries en met een beetje geluk wordt het na het weekend toch allemaal geregeld en kunnen we in de loop van volgende week toch vertrekken. Want met zo’n boot is er toch geen twijfel, dan zouden wij immers ook niet gaan…

Wordt vervolgd….

 

Sunset Anfi del MarSunset Anfi del Mar

Lees de rest van deze post »

Gran Canaria: Puerto de Mogan (23 november - 11 december 2017)

Gepost 2017/12/13

Na het afscheid van Anouk en Mathilde op dinsdag zijn we woensdag ankerop gegaan en richting Puerto de Mogan gevaren. We hadden daar een plek gereserveerd voor de komende week in verband met het bezoek van Eric’s moeder en jongste broer Gerrit-Jan. Het tochtje naar Puerto de Mogan ging onder een stralende zon en op een spiegelende zee. Puerto de MoganPuerto de MoganGelukkig was het maar een klein stukje, nog geen 6 mijl ( ca 10 km).

Aangezien we het plekje in de haven pas vanaf donderdag hadden besproken, moesten we nog een nacht voor anker. De vorige keer was dit geen rustig plekje en ook nu weer lagen we te rollen als een gek. Wat dat betreft dus geen aanrader, ankeren bij Puerto de Mogan. Hoewel we later zagen dat het een paar dagen wel erg rustig was, is de ankerplek toch vaak onderhevig aan golven.

De volgende ochtend kregen we een plekje toegewezen in de haven. Helemaal aan de overkant, naast de jetski’s en aan de steiger met charterboten.  Eigenlijk wel prima, want hier lagen we lekker rustig. Vervolgens naar de wasserette, boodschappen doen en even naar de kapper. Eric wordt door een heuse Spaanse diva Spaanse divaSpaanse divageknipt en ze spreekt geen woord Engels en ik besluit ook om een afspraak te maken. De eerste keer tijdens deze reis naar de kapper en ook ik word geholpen door dezelfde Spaanse kapster en nu maar hopen dat het goed komt…..Resultaat is prima en ik kan er minimaal weer een halfjaar tegen aan.

Aankomst op de luchthavenAankomst op de luchthavenVrijdagochtend hebben we de huurauto opgehaald en daarna gelijk door gereden naar het vliegveld van Gran Canaria. We waren heel benieuwd hoe ons bezoek de vliegreis had ervaren. Beiden hadden nog nooit gevlogen! Gelukkig hadden ze een hele goede reis gehad. Snel naar de boot, spullen in de kooi en lekker genieten van eigengemaakte appeltaart met koffie en heerlijk bijkletsen.

Het zuiden van Gran Canaria is heel toeristisch en eigenlijk best heel lelijk met alle appartementen, hotels en hoogbouw. Het binnenland is best verrassend. Zo maken we een aantal mooie wandelingen en toeren met de auto door het dorre ruige binnenland.

De eerste wandeling gaat naar de Roque Nublo; één van de belangrijkste bezienswaardigheden op Gran Canaria. Na een ritRoque NubloRoque Nublo over kronkelwegen door de bergen kom je bij de parkeerplaats uit van Roque Nublo. Deze tachtig meter hoge rots is het symbool van Gran Canaria, dus ook een veelbezochte attractie. Vanaf de parkeerplaats kun je via een bergpad in ongeveer een half uur naar de top van de berg lopen. Onderweg heb je vanuit diverse plekken een fantastisch uitzicht. Bij helder weer kun je de Pico del Teide op Tenerife (is een vulkaan) ook zien liggen. Naarmate je verder vordert op het wandelpad wordt de klim langzaam zwaarder. Ook hoor je de wind steeds duidelijker spelen met de bomen en bossen op de berg. Enkele minuten later begin je Roque Nublo klimRoque Nublo klimde redelijk sterke wind ook vrij goed te voelen. Het is prachtig en heel bijzonder als je uiteindelijk bij de Roque aankomt.

De 2e wandeling die we gaan doen is via Veneguera naar Mogan. We besluiten om de auto bovenin te parkeren en naar beneden te wandelen. Halverwege na 4 km gaan ik en Eric naar boven om de auto op te halen. Een hele klim. De rest gaat verder naar beneden richting Mogan. Tenminste dat dachten we, maar ook zij moeten nog een behoorlijke klim doen en dat vindt moeder niet zo prettig. Gelukkig is ze nog zo fit en het is allemaal gelukt. Super hoor!Wandeling MoganWandeling Mogan

De week vliegt voorbij en is het alweer vrijdag en tijd voor afscheid. Ma en Gerrit-Jan bedankt voor de gezellige week en ook voor het heerlijke etentje bij de Italiaan!Samen in de MaxitaxiSamen in de Maxitaxi

 

Na het afscheid gaan we naar Las Palmas om ons voor te bereiden op de grote oversteek. In de haven van Las Palmas kun je alles krijgen op watersportgebied en we hebben van zeiljacht Mar-Jolie de tip gekregen om naar Rolnautic te gaan. Dit is inderdaad een uitgebreide winkel en je kan daar bijna alles krijgen, behalve de Schenker watermakerfilters. Heel bijzonder, we hebben een kleinere maat (5 inch, 5 micron in plaats van 10 inch). Schenker had aangegeven in Nederland dat je deze filters overal kunt krijgen, mooi niet dus. Voorlopig hebben we nog genoeg, so no worries. Overigens is het wel een tip voor vertrekkers om zoveel mogelijk (reserve) onderdelen uit Nederland mee te nemen, omdat je onderweg (na Engeland) niet veel watersportwinkels tegenkomt. Dit valt ons wel tegen. Daarentegen zijn boodschappen (tot nu toe) overal te krijgen.

Vervolgens Las Palmas in op zoek naar de Nespresso winkel en daar onze koffievoorraad aangevuld. De komende tijd  kunnen we lekker koffie blijven drinken en we zien nu al uit naar een heerlijke Nespresso midden op de oceaan. De volgende dag is onze laatste dag met de huurauto en besluiten om naar de Lidl in Maspalomas te gaan om te provianderen. Er komt geen eind aan en uiteindelijk moeten we bij de kassa 350 euro afrekenen. En dat is heel veel proviand! Het is ook een hele klus om alles aan boord te krijgen en een plekje te geven, maar is allemaal gelukt. Aan de andere kant is alles veel duurder, dus vandaar dat we hier even goed inslaan. Ondertussen worden de weerkaarten nauwlettend bestudeerd en de komende week ziet het er niet gunstig uit om te vertrekken. Het gaat hard waaien en dat zal het de eerstkomende anderhalve week blijven doen. Hoewel we deze wind kunnen hebben, willen we toch graag niet te ruig starten. De eerste dagen zijn het lastigst en als we kunnen kiezen voor comfortabel doen we dat. We hebben immers tijd. Een bekend zeilersgezegde luidt: “een zeiler met tijd heeft altijd goede wind”.

We twijfelen ook nog om via de Kaapverden te gaan. Dit is nl. een tocht van ca. 6 dagen en van daaruit naar Barbados is het ca. 2,5 weken. De twijfel wordt weggenomen door 2 verschrikkelijke verhalen, zie de blogs van Vagebond en de Liefde en we besluiten om de Kaapverden letterlijk links te laten liggen en direct naar Barbados te gaan. Het verlangen om weg te gaan wordt steeds groter, maar zeker ook steeds spannender. Hoewel ik het heel eng vind, doe ik het toch. Het verlangen naar de Carieb wint het van de angst.  

“Wat vind jij spannend?” vraag ik aan Eric onder het genot van een wijntje. Eigenlijk vinden we beiden hetzelfde spannend:

  • Hoe is het om 3 weken op zee te zijn?
  • Hoe is het weer en de golven?
  • Hoe (on)comfortabel is de tocht?
  • Hoe zijn de nachten?
  • Hoe houdt de boot zich?
  • Hoe houdt de crew zich?
  • Wat doe je allemaal in 3 weken?

Na de tocht van 3 weken kunnen we deze vragen beantwoorden. Keep you posted.

In Portugal hebben we Huub en Stella ontmoet van zeiljacht Ushuaia en hebben een lieve kaart van hun gekregen. Deze hangt in de salon en zullen we regelmatig lezen. De verwachting is dat we vrijdag 14 december 2017 vertrekken.We can do it!We can do it!

 

Lees de rest van deze post »

Gran Canaria: Surprise (12 november - 22 november 2017)

Gepost 2017/11/27

We willen zo snel mogelijk Tenerife verlaten omdat we de havens en ankerbaaien in het zuiden van Gran Canaria willen verkennen voor het bezoek van Anoek en Mathilde en later voor de moeder en broer van Eric. Dus op 12 november anker opgehaald en we zijn benieuwd hoe het gaat met het “acceleratie”-spook (wind). Bij het verlaten van de baai waait het al meer dan 20 knopen en dit neemt nog meer toe en zo wordt het eerste deel weer een pittig tochtje. Gelukkig zijn we voorbereid met een rif in het grootzeil en de kotterfok gezet. De wind wordt gedurende de tocht steeds minder en moeten het laatste stukje zelfs op de motor doen. Dit is typisch voor het zeilen rond de Canarische eilanden; veel wind – geen of weinig wind en deze verschillen soms op zeer kleine afstanden. Tevens zien we Gran Canaria pas liggen als we heel dichtbij zijn als gevolg van “mist”. Echter, dit is geen mist maar zand vanuit de Sahara. Dit wordt ook wel de “Calima” genoemd.CalimaCalimaJe ziet het niet alleen je ruikt het ook, de lucht is wat stoffig in tegenstelling tot de anders zo zuivere zeelucht.

Inmiddels hebben we bericht gekregen van Mathilde dat ze zelfs op een luchtbedje in de zeeziek wordt, dus een rustig ankerplekje is wel fijn. De eerste ankerplek bij Puerto de Mogan is niet geschikt, we liggen nl. lekker te rollen. Het stadje en de marina zien er wel erg gezellig uit. De volgende stop is Anfi del Mar, hier liggen we heerlijk rustig en kijken uit op een resort. Er is een heel kleine jachthaven, die bijna altijd vol ligt, voornamelijk met lokale boten. De 3e is Arguinaguin. Dit is een lokaal vissersdorpje en je ligt hier niet rustig door de vissersbootjes en ook de ferry’s. Voor degenen die van vis houden, je kan in de haven verse vis kopen. De laatste is Pasito Blanco. Bij aankomst waait het behoorlijk de hoek om bij Maspalomas, ca. 20-25 knopen, maar we hebben er heerlijk rustig gelegen. De marina is geen aanrader, er is verder niks. Het is een vakantiepark. Er staan wel wasmachines voor 4 euro per wasbeurt. Conclusie: terug naar Anfi del Mar en inkopen doen. Anfi del Mar is geen plaats maar een groot time sharing complex, zeer fraai aangelegd en opgebouwd uit natuurlijke materialen. Heel anders dan de (meeste) witte kubussen die Gran Canaria zo lelijk maken. Op loopafstand zijn wat winkels.

Yes, een appje van de dames: we zijn in Puerto Rico. Dus wij in de Maxitaxi (ons bijbootje)  om naar de afgesproken parkeerplaats te gaan. Puerto Rico ligt naast Anfi del Mar op ongeveer 5 minuten rijden. Na 2 uur rijden, komen ze er eindelijk aan onder escorte van een taxi. Er waren een aantal wegen afgesloten en de Spanjaarden geven dan geen omleiding aan. Heel handig, niet dus. Hup in de Maxitaxi met alle spullen en zo snel mogelijk aan boord. Wauw, wat hebben jullie allemaal meegenomen? Het lijkt wel Sinterklaas incl. pepernoten. Wat heerlijk en lief, dank! En dan nu borrelen. Tijdens ons afscheid in Harlingen hadden Mathilde en Alex een heerlijke champagne meegenomen om op Barbados te drinken, maar het is natuurlijk veel leuker om deze samen onderweg op te drinken, cheers! Gezellig kletsen, borrelen en eten.

Mathilde wordt aardig witjes en stilletjes. Snel de kooi in en voor de zekerheid de puts mee. Het duurt maar even of Mathilde vlucht naar buiten om de visjes te voeren, vervolgens een goede nacht gehad. Na de 1e nacht nacht heeft ze echte zeebenen en zegt zelfs: “Ik kan wel mee naar Barbados!”.  Zo snel kan het dus gaan. Na het ontbijt is het ladies day: we gaan naar de wal voor een wandeling en voor een lunch. Eric blijft aan boord. Einde van de middag weer gezellig happy hour op de Maximo en wordt het plan voor de volgende dag gemaakt: Barranco de Mogán.
De weg tussen Puerto de Mogán en het tien kilometer landinwaarts liggende Mogán voert je door de Barranco de Mogán. Dit is een heel divers dal. Onderweg passeer je één van de fraaiste windmolens van Gran Canaria: Molino de Viento. Voordat we het wisten waren we er al voorbij. Nou ja, we hebben genoeg molens in Nederland. Het is een hele mooie route en je komt ook veel racefietsers tegen. Dit is zeker de moeite waard om hier een trainingskamp/fietsvakantie te hebben. Voor ons wellicht een volgende keer.

De laatste avond gaan Anoek en Mathilde de keuken in om een lekkere maaltijd te bereiden. Wat een luxe: er wordt voor je gekookt op je eigen boot. Na nog een laatste drankje gaan we de laatste nacht in en is het de volgende dag alweer tijd voor afscheid. Meiden: bedankt voor de super gezellige dagen en tot later!

AfscheidAfscheid

La Gomera - Tenerife (13 oktober - 12 november 2017)

Gepost 2017/11/14

De trossen worden losgegooid op 30 oktober om 9 uur. Op naar onze volgende bestemming, La Gomera. We worden uitgezwaaid door Maaike Saadet, Wildeman en Blue Bird Bracelets.Vertrek La Palma foto door Emilie van Blue Bird Bracelets
Vertrek La Palma foto door Emilie van Blue Bird Bracelets Het is een dagtocht van ca. 50 mijl. Tot de zuidpunt van het eiland moeten we op de motor, dit is ca. 2 uur. We zitten nl. in de luwte van het eiland, daarna zullen we wind hebben en kunnen we de zeilen hijsen. Voor de zekerheid doen we een rif in het grootzeil. Als we bijna bij de zuidpunt zijn, zien we aan het water dat we zo wind krijgen. Ja hoor, van windkracht 1 gaan we in 1x naar windkracht 5-6 met behoorlijke golven. De weersvoorspelling gaf zoveel wind niet aan. Af en toe wordt de boot weer lekker met zout water gespoeld en ik word net geen zeeziek maar het scheelt niet veel. Bij de Canarische eilanden heb je de zogenaamde acceleratiezones, waar je als zeiler goed rekening moet houden. Wat houdt dit in? Deze acceleratie zone, ook wel venturie effect genoemd, is een zone langs bijna alle Canarische eilanden waar de wind op de vulkaanpieken botst en daardoor met dubbele kracht of meer tussen de eilanden door blaast. Het gevolg is een enorme toename in windkracht. Ook verandert de windrichting vaak. 

Maximo gaat als een speer door het water en vaart, ondanks de hoge golven bijna continue 8-9 knopen. Het is toch wel lekker als je een snel jacht hebt. Voordat we het weten zijn we in de ankerbaai in het zuidwesten bij Valle Gran Rey, een klein, toeristisch vissersdorpje, en wordt het anker er om 16:00 uur ingegooid. Fijn om weer voor anker te liggen, dit geeft een heerlijk gevoel van vrijheid. Voordat we het ankerbiertje nemen, nemen we een duik in het heldere, blauwe water en Eric checkt even het anker op de donkere zandbodem. De chill modus wordt aangezet.

Het één na kleinste eiland van de Canarische eilanden is La Gomera. Het is een wandeleiland bij uitstek,  dus we trekken de volgende dag de wandelschoenen aan en gaan vroeg uit de veren. De bus gaat nl. al om 8 uur en moeten eerst nog met de dinghy naar de wal en wandelen naar de bus. De volgende bus gaat nl. pas om 13 uur, dus deze wil je niet missen. De bus zit dan ook helemaal vol, voornamelijk met wandelaars. Het is zelfs zo erg dat een paar schoolkinderen er maar amper in kunnen en de chauffeur bij volgende haltes gewoon doorrijdt, ondanks dat er mensen staan te wachten. Staan in de bus is La Gomera hikeLa Gomera hikeer niet bij. Later blijkt ook wel waarom. De tocht is er één van haarspeldbocht na haarspeldbocht en de bus slingert zich een weg omhoog door de imposante Valle Gran Rey.  Na 1,5 uur zijn we in het Nationaal Park Garajonay  met als hoogste punt de Garajonay van 1.487m en stappen uit bij bushalte Pajaritos. Je kan hier kiezen tussen 2 opties, route 16 of 18, waarvan 18 de moeilijkste en langste. De keuze valt voor ons op 16 en gaan even lekker de zeebenen trainen. Het is een prachtige wandeling, maar de volgende keer zullen we toch voor 18 kiezen (mede op ervaring en advies van Roos en Hans van Vagebond).

Van de Canarische Eilanden is la Gomera het minst toegankelijk. In het vulkanische gesteente zijn meer dan vijftig kloven, barrancos, uitgesleten. Vanuit de dicht beboste centrale hoogvlakte op 1350 meter lopen de kloven stervormig naar zee. La Gomera wordt daarom ook wel eens vergeleken met de vorm van een gepelde mandarijn. Tussen de barrancos kan het soms behoorlijk waaien en dat merken we ook bij ons in de ankerbaai.

Vertrek La GomeraVertrek La GomeraNa een aantal dagen begint het weer te kriebelen en besluiten op 4 november om naar het volgende eiland, Tenerife, te hoppen (tochtje van 35 mijl). Ook hier krijgen we weer te maken met het venturie-effect. Op de motor langs het eiland en als we voorbij het eiland zijn, gaat de wind aan. Verwachting is een rustig tochtje met niet teveel wind, dus we hebben geen rif gezet. Zodra het zeil gehesen is, verdwijnt Eric benedendeks om de watermaker aan te zetten. Ik schrik, want de wind gaat weer naar windkracht 5-6 en roep Eric: “Je moet nu komen, 22 knopen wind!”. We zetten het zeil verder open, rif in het voorzeil, maar het gaat toch een beetje te gek, dus ook nog een rif in het grootzeil en we gaan weer heerlijk. Helaas mocht de pret niet lang duren, want na 1,5 uur gaat de wind alweer uit en kan de motor weer aan. Er zijn niet heel veel ankerbaaien op Tenerife, we hebben er wel één gevonden bij Los Cristianos. Aankomst Tenerife Los CristianonsAankomst Tenerife Los CristianonsHier liggen meer boten voor anker, dus besluiten om daar ook heen te gaan. De volgende dag komt er nog een Nederlands jacht, Thalassa met Geert en Edith, waarmee we ’s avonds nog even gezellig een borrel drinken. Los Cristianos is enorm toeristisch, veel Engelse toeristen en zij zitten om 11 uur op het terras met een halve liter bier voor € 0,95. We besluiten om Tenerife te laten voor het is. Je kan wel de vulkaan, El Teide, bezoeken. Echter, het schijnt dat je hiervoor een reservering moet maken anders kom je er niet op. Er is ook een hele mooie wandeling: de Masca-kloof afdalen. Deze gaan we de volgende keer doen.Tenerife ankerbaai Los CristianosTenerife ankerbaai Los Cristianos

In de ankerbaai hebben we wel last van swell/deining, waardoor de boot enorm ligt te rollen (schommelen), de keukenladen schuiven spontaan open, en Eric besluit om een hekanker uit te zetten. Dit is een anker achter je boot, zodat je recht op de golven blijft liggen en niet ligt te rollen. Hierdoor liggen we de dagen erna relatief rustig terwijl we andere zeiljachten als klepels heen en weer zien zwiepen. Het weer wordt elke dag nauwlettend in de gaten gehouden; we willen nl. naar ons volgende eiland hoppen. We kijken ernaar uit om naar Gran Canaria te gaan, omdat daar nog een verrassing op ons wacht. Vriendinnen Anouk en Mathilde hebben een last-minute geboekt en komen 18 november aan boord en de week erna de moeder en jongste broer van Eric. We willen nog wat ankerplekjes op Gran Canaria verkennen om te kijken waar we dan het beste kunnen liggen. We hebben er zin in!

Sunset La GomeraSunset La Gomera

La Palma: La Isla Bonita (17 oktober - 30 oktober 2017)

Gepost 2017/11/05

Let’s go: we verlaten de marina Quinta do Lorde op Madeira en gaan richting het eiland La Palma. Dit is één van de 9 Canarische eilanden en het is op vier na grootste eiland van de archipel.Canarische EilandenCanarische Eilanden

Het eerste stukje hebben we weinig wind en varen op de motor. Eric besluit om de watermaker aan te doen. De watertanks zijn nagenoeg leeg en in een haven is het water niet zo schoon, waar we liever geen water maken. Eric heeft gisteren de filters e.d. vervangen. Na een paar keer de foutmelding “system blocked” te hebben gezien op het display en de troubleshouting van de gebruiksaanwijzing te hebben gevolgd, blijft de foutmelding komen. Er zit maar heel weinig water in de watertanks en bij het opstarten gebruikt de watermaker telkens water om te spoelen uit de watertanks. Doordat we heen en weer klotsen op de golven en steeds minder water in de tanks, blijft er lucht in de watermaker komen, terwijl dit er juist uit zou moeten gaan. Ook gaat er nog een zekering stuk. O jee, en nu? Waterflesjes hebben we nog op voorraad en is voldoende voor 2 etmalen. Eric belt nog even met de dealer Rob Wink. Het blijkt dat er teveel lucht in zit en om dit eruit te krijgen, moet je spoelen met het water wat nog in de watertanks zit. Echter, deze is bijna leeg en de watermaker blijft lucht aanzuigen. We besluiten om dit op La Palma te repareren en hebben voldoende water voor deze overtocht. De afwas laten we dan even voor wat het is (hé wat vervelend).

Zodra we voorbij Madeira zijn, gaat het gelukkig waaien en maken behoorlijke snelheid. We gaan zo snel dat het lijkt, dat we veel eerder aankomen dan gepland. De weerkaarten geven echter aan dat op dag 2 de wind gaat afnemen. We hopen dat dit mee zal vallen. Helaas, dit is niet het geval en we doen er uiteindelijk 47 uur over om de 294 zeemijlen (omweg vanwege zeer weinig wind) marina Tazacorte op La Palma binnen te varen na een vrij relaxte tocht.Aankomst La PalmaAankomst La Palma We worden geholpen door de havenmeester met aanleggen, ze zijn zeer vriendelijk. We liggen nog maar net en worden verwelkomd door zeiljacht Tijd. Er liggen hier nog meer Nederlanders: Maaike Saadet, Wildeman en Mar-Jolie is onderweg evenals Amante; het wordt weer een gezellige boel. Als eerste krijgen we een mooi bericht uit Nederland: de moeder van Eric en broer komen langs op Gran Canaria! Wat een mooie verrassing. Ze komen van 24 november tot 1 december, gezellig.

Zondag 22 oktober is Femke van Mar-Jolie jarig en dit wordt gezellig gevierd met koffie en zelfgemaakte appelroomtaart. Toch bijzonder dat je dit viert zonder je vriendinnen in Nederland, maar met mede vertrekkers. ’s Avonds gaan we met de groep Nederlanders, een Belg en een Deens stel een hapje eten in een visrestaurant op het einde van de haven. Een groep van 16 man, erg gezellig en het wordt al snel laat.

De volgende dag is het de hoogste tijd om La Palma te ontdekken. Tijdens een bezoek aan de VVV in Puerto Tazacorte (vlakbij de haven en een leuk plaatsje met een aantal barretjes, restaurantjes en een strandje) ontvangen we heel veel informatie en kaarten van het eiland en komen we erachter dat je eigenlijk wel een auto nodig hebt om het eiland te ontdekken. In de marina kun je een auto huren, maar is aanzienlijk duurder. Via de luchthaven hebben we een mooie deal kunnen regelen, dus met de bus naar de luchthaven met 2x overstap komen we eindelijk 3 uur later aan op de luchthaven. Tja, je moet er wat voor over hebben en we hebben tenslotte tijd.

La Palma heeft de bijnamen la isla bonita en eiland van de eeuwige lente. Je kan er fantastisch wandelen met meer dan 1000 kilometer aan wandelpaden. La Palma is eigenlijk één grote vulkaan met als top de 2426 meter hoge Roque de los Muchachos. De kustlijn bestaat uit steile kliffen afgewisseld met kleine lavastrandjes. Het middelpunt van La Palma is de Caldera de Taburiente, een enorme vulkaankrater met een doorsnede van 10 km. Langs de vulkaan loopt de Cumbre, een steile bergketen die tot het zuiden van het eiland doorloopt. De Cumbre deelt La Palma in twee helften met verschillende weersomstandigheden. Vochtige bewolking blijft in het oosten tegen de Cumbre hangen. In het westen is het warmer en droger. In de winter is het in het westen veel natter. Veel toeristen zoeken dan juist de oostkant van La Palma op. De marina ligt aan de westkant en wij vinden deze kant ook veel mooier. We besluiten als eerste de Roque de los Muchachos te bezoeken; hier is ook een groot telescopisch centrum gevestigd. Dit vanwege de geografische ligging in de Atlantische Oceaan, en het bijzondere klimaat. Tip voor sterrenkijkers onder ons.Roque de Los MuchachosRoque de Los Muchachos Het is hier adembenemend en we zijn er stil van, wat is het hier mooi. Je kan zelf boven de wolken, de Teide op Tenerife zien liggen. Het is wel belangrijk om een heldere dag uit te kiezen en liefst zo vroeg mogelijk naar boven. Roque de los MuchachosRoque de los MuchachosWij waren er rond 10 uur en met ca. 9 graden is een een jasje wel handig. De dag wordt afgesloten met een bezoek aan de hoofdplaats Santa Cruz. Welkom terug in Spanje: alle winkels zijn ’s middags dicht, dus goed voor ons budget. Op de terugweg even langs de enige Lidl op het eiland; deze is gelukkig wel open.

Bananen en vulkanen

Vulcan de San Antonio en de Teneguía zijn twee jonge vulkanen in het zuiden van La Palma. De Teneguía vulkaan barstte recentelijk nog uit. Dat was in 1971. Dit deel karakteriseert zich nu door zwarte lavavelden en roodbruine rotsen. Het is heel bijzonder om hier de vulkaanwandeling te doen. VulkanenrouteVulkanenrouteWe komen aan in San Antonio en zien een slagboom. De man in het loket vertelt ons dat het voor 2 personen 10 euro kost om de wandeling te doen en een bezoek te brengen aan het informatiecentrum. Enigszins verbaasd kijken we elkaar aan en besluiten om een andere plek te zoeken waar we gratis kunnen wandelen. We moeten eerst 1,5 kilometer omhoog lopen en het is al behoorlijk warm. Af en toe best steil. Uiteindelijk komen we weer bij dat informatiecentrum uit. Nou, dan maar naar beneden een heel stuk. Dit is totaal 15 kilometer en we zijn denk ik ongeveer halverwege gegaan, we moeten tenslotte ook weer terug bij de auto komen. De wandeling is zeker de moeite waard.VulkanenrouteVulkanenroute

Ook de autorit naar het zuiden is erg mooi en ik heb nog nooit zoveel bananen gezien. Ongelofelijk, zoveel bananenplantages.BananenplantagesBananenplantages ’s Avonds nog een laatste drankje met Astrid en Frank van Mar-Jolie, zij vertrekken morgen naar La Gomera en we gaan hun waarschijnlijk pas weer zien in de Carieb. Bye Bye en tot later!

 

De laatste dag met de auto gaan we langs de kust richting het noorden en vervolgens naar het oosten. We nemen de toeristische route met veel steile 

Noorden La PalmaNoorden La Palmabergweggetjes. Dit neemt veel tijd in beslag en komen dan helaas niet meer toe aan een wandeling. Snel terug naar de haven want Vagebond komt eraan. Wat leuk om Roos en Hans weer te zien. ’s Avonds wordt uitgebreid geborreld bij Linde aan boord samen met Tijd en Vagebond. Gestart wordt met een biertje en wijntje, maar even later komt de homemade mojito op tafel. Erg lekker. Voordat we het weten is het 23 uur en hoogste tijd om naar bed te gaan.

En zo vliegen de dagen voorbij. Voordat we maandag naar La Gomera gaan, moeten we

MastklusjeMastklusjenog de nodige boodschappen doen, wasjes draaien, klusjes op de boot (de mast in) en de boot weer verder klaar maken.


Een appje van Roos: zondag vanaf 17 uur verjaardagsfeestje bij haar ouders in het appartement in het dorp. Daar zijn we natuurlijk bij. Samen met Linde, Tijd, Maaike Saadet pakken we de bus naar het dorp. Het voelt net als een schoolreisje. We komen aan in het dorp en Roos haalt ons op bij het plein en ze wordt al gelijk toegezongen. De stemming zit er goed in. Het wordt een hele gezellige avond met een heerlijk hapje en drankje. Gisteren is de wintertijd ingegaan in Nederland en dit weekend is ook de start van het Olympische schaatsseizoen in Thialf gestart. Dit voelt toch wel heel vreemd met 30 graden en zon.

Vertrek La Palma (foto door Emilie van Blue Bird Bracelets)Vertrek La Palma (foto door Emilie van Blue Bird Bracelets)

PS: klik hier voor een heerlijk recept spaghetti met garnalen en rucola

Like ons op facebook

Like  Maximo1300.nl op facebook en blijf op de hoogte van alle nieuws en avonturen!